Gian
‘Waar is ze verdomme?’ Mijn stem sloeg hardhandig tegen het dak, woede explodeerde vanuit mijn borst terwijl ik met mijn armen over de bar veegde. Glas verbrijzelde toen het de tegelvloer raakte. De hele eetkamer rook naar bourbon. Ik rook naar bourbon. In eerste instantie was alcohol het enige wat het voor mij mogelijk maakte om het laatste greintje zelfcontrole vast te houden, maar het leek erop alsof zelfs dat niet meer werkte.
Irina staarde naar haar telefoon, haar gezicht was bleek en in haar ogen ontbrak het gebruikelijke zelfvertrouwen dat de kleur permanent uitstraalde. ‘Ik snap het niet. Er is absoluut geen spoor van Daniela.’
‘Gian,’ ze keek me aan, ‘we hebben niet eens een uitgangspunt. We hebben niets om mee te beginnen.’
Ik klemde mijn kaken op elkaar. ‘Hoe is dat in Jezus Christus’ naam mogelijk? We hebben vrouwen kunnen vinden die jaren vermist waren, meisjes die spoorloos verdwenen. Toch kunnen we mijn verdomde vrouw niet vinden?’
Ze haalde haar vingers door haar blonde haar en leunde achterover in haar stoel, ze zag er net zo verslagen uit als ik me voelde. ‘Ik weet niet hoe het mogelijk is. Hunter heeft elk contact gebruikt, elke gunst ingeroepen, maar hij heeft niets gevonden.’
‘Jezus!’ Ik pakte de achterkant van een barkruk en smeet hem over de vloer, het gekraak van hout resoneerde door de eetkamer toen hij door de klap in stukken brak.
‘Ik neem aan dat je mijn dochter nog niet gevonden hebt?’
Ik keek op naar Emilio Moretti die in de boog stond, met zijn schouders naar achteren en zijn arrogantie die me zelfs van een paar meter afstand treiterde. De man was het equivalent van de antichrist. Het enige verschil was dat de antichrist wellicht meer om zijn duivelsgebroed gaf dan Emilio om zijn dochter. Het was dagen geleden dat ze verdween en de man had geen reet gedaan om haar te vinden.
Hij knoopte zijn colbert los en ging aan de eettafel zitten, zijn arm uitgestrekt en met een vinger op het mahoniehouten oppervlak tikkend. ‘Je bent geen stap dichter bij het vinden van haar dan gisteren, nietwaar?’
‘Ik heb haar tenminste gezocht. Ik zie jou geen zoekacties op touw zetten.’
‘Ik gebruik alle middelen die tot mijn beschikking staan.’
‘Bullshit.’ Ik legde mijn handpalmen op de tafel en leunde naar voren. ‘Je geeft er geen ene reet om of we Daniela vinden of niet. Zolang haar verdwijning jouw regeling met mijn vader niet schaadt, kan het jou niets schelen of jouw eigen vlees en bloed ergens in een sloot ligt te rotten.’
Zijn lippen trokken in een dunne streep en even stelde ik me zijn bloedende schedel voor, gebarsten tegen mijn eettafel, zijn bloed door het hout sijpelend, druppelend op de tegels en de voegen besmeurend.
‘Maak dat je mijn huis uit komt.’ Ik kookte en besloot dat het veiliger was voor ons beiden als hij hier weg was. Het laatste wat we nu nodig hadden, was de dood van Emilio Moretti door mijn hand.
‘Ik ga nergens heen.’
‘Maak dat je mijn verdomde huis uit komt!’
‘Ik vertrek niet, aangezien dit net zo goed het huis van mijn dochter is.’
‘Een dochter met wie je geen problemen had om haar als vee te verhandelen.’
‘Zegt degene die met plezier deze ruil bezegelde door met haar te trouwen.’
Ik balde mijn vuisten en kneep mijn ogen tot spleetjes terwijl mijn blik gaten brandde in zijn verdomde voorhoofd. Naast het vinden van Daniela zou niets me zo gelukkig maken als het moment waarop ik eindelijk in staat zou zijn om deze klootzak van neus tot navel open te rijten. Mijn haat voor Emilio Moretti werd enkel sterker, zwaarder met elke seconde die verstreek in zijn bijzijn. De man was een dreiging, een fucking bloedzuiger, die zijn imperium bouwde door mee te liften op de verdorvenheid van anderen.
Elke spier in mijn lichaam smeekte me om deze man in fucking stukken te scheuren. ‘Je ziet er goed uitgerust uit voor een man met een vermiste dochter.’
‘Ik weet tenminste hoe ik grip op mezelf moet krijgen in tijden van crisis.’
‘Ik zie dat jullie het eindelijk met elkaar kunnen vinden.’ Mijn vader kwam binnengelopen, zijn aanwezigheid vereiste dat ik mijn aandacht weghaalde van de klootzak die voor me zat. Ik haalde mijn hand door mijn haar, ging rechtop staan en verstijfde toen Darion kwam binnenlopen achter mijn vader.
‘En waar heb jij verdomme gezeten?’ snauwde ik tegen hem, mijn woede nu gericht op mijn broer. ‘Ik probeer je al dagen te pakken te krijgen.’
‘Het spijt me.’ Hij kwam naar me toe, zijn ogen gevuld met bezorgdheid. ‘Pap is er eindelijk in geslaagd om me te bereiken en ik ben zo snel mogelijk gekomen.’
‘Je geeft geen antwoord op mijn vraag.’
‘Gian,’ onderbrak mijn vader me. ‘Je woede en vijandigheid zullen er niet voor zorgen dat we Daniela sneller vinden, zoon.’
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en keek naar mijn broer. ‘Je hebt gelijk,’ sneerde ik. ‘Het is niet alsof Darion ook maar iets had kunnen bijdragen aan het vinden van mijn vrouw.’ Het was een hatelijke belediging, die bedoeld was om aan het overdadige ego van mijn broer te knagen. De woede binnen in me vocht wanhopig om vrijgelaten te worden – ongeacht of het doelwit mijn wel zeer toevallig afwezige broer was of de zieke klootzak die zich mijn schoonvader noemde.
Ik keerde mijn rug naar Darion en keek mijn vader aan, terwijl ik weer een hand door mijn verwarde haar haalde. ‘Er is nog steeds geen spoor van haar.’
Mijn vader stapte over het gebroken glas op de vloer, de frons op zijn gezicht toonde zijn afkeuring. Gelukkig was ik voorbij het punt waarop ik ook maar ergens een reet om gaf.
Hij reikte naar de ene volle fles bourbon die nog op de bar stond. ‘We hebben overal ogen en oren. Het zal slechts een kwestie van tijd zijn voordat we een aanwijzing vinden waar Daniela is.’
Ik snoof en haalde mijn schouders op. ‘Je laat het klinken alsof mijn vrouw gewoon ergens op een andere plek is.’
Hij keek mijn kant op en schonk een glas in. ‘Dat is niet wat ik bedoelde.’
‘Wat bedoel je dan precies?’
‘Ik zeg alleen maar dat iedereen ervan uitgaat dat iemand Daniela heeft meegenomen. Is het niet mogelijk dat – o, ik weet het niet – het meisje is weggelopen?’
‘Jezus Christus. Is het feit dat we haar zus hebben gevonden met een kogel in haar verdomde rug niet genoeg bewijs dat Daniela is ontvoerd?’
‘Hoe gaat het met haar?’ viel Darion bij vanaf de zijkant. ‘Alessa. Hoe gaat het met haar? Pap zei dat ze de schietpartij overleefde.’
‘Amper.’
‘Ze moet toch iets gezien hebben?’ ging Darion verder.
‘Waarschijnlijk wel. Maar aangezien ze in een fucking kunstmatige coma ligt, praat ze met niemand.’ Ik begon te ijsberen terwijl ik mijn telefoon uit mijn broekzak haalde, om te controleren of ik geen telefoontje van het ziekenhuis had gemist. Ze hadden expliciete instructies om mij te laten weten of en wanneer ze besloten haar wakker te maken. Niemand mocht met haar praten, zelfs de fucking politie niet, voordat ik haar had gesproken. Ik had ervoor gezorgd dat elke politieagent op onze loonlijst de zaak van Alessa was toegewezen, zodat ik toegang had tot elk grammetje informatie dat zij verzamelden. Maar tot nu toe hadden zij net zo weinig geluk als wij.
‘Nou, dat is toch simpel dan.’ Darion ging naast Emilio zitten. ‘Zeg tegen de dokters dat ze haar wakker moeten maken, zodat ze kan praten.’
Een laag gerommel van een spottend lachje ontsnapte aan mijn mond. ‘Je zegt het alsof ik nog niet elke verdomde dokter, verpleegster en hun uitgebreide fucking families heb bedreigd, om hen zover te krijgen dat ze haar verdomme wakker maken.’ Frustratie spatte uit mijn mond, elk woord doorspekt met vijandigheid jegens iedereen in mijn verdomde nabijheid. Ik ademde uit en wreef over de achterkant van mijn nek. ‘Maar zelfs nadat ik iedereen plus de verdomde paus had bedreigd, vertelden ze me dat, zelfs als ze Alessa wakker zouden maken, er niet te zeggen viel in welke toestand ze zou zijn en of ze ons iets zou kunnen vertellen.’
‘Oké,’ antwoordde Darion koeltjes. ‘Dus, wat hebben de dokters te vertellen over haar toestand?’
Irina stond op en liep naar de tafel, haar hakken klikten op de tegels. ‘Alessa is stabiel. Maar de schade aan haar ruggengraat was ernstig en de kogel doorboorde zowel haar milt als haar long. Ze heeft een uitgebreide operatie ondergaan om de schade te herstellen.’
Ik vloekte binnensmonds. ‘Daarom houden ze haar voorlopig in coma, om haar lichaam de kans te geven te genezen.’
‘Met wat gebeden,’ Emilio schraapte zijn keel, ‘hebben we er vertrouwen in dat er geen hersenschade of verlamming zal zijn.’
Ik draaide me om, ging voor het raam staan en staarde naar buiten. De tuin daagde me uit. Bespotte me sinds ik me realiseerde dat Daniela vermist was. Elke plant en boom die ze had besteld voor haar verdwijning bleef ongeplant. We wilden de dag na het feest in de tuin werken, dus ik had geweigerd ze aan te raken. Niet zonder haar. Niet tot ik haar terug had.
‘Alessa moet erdoorheen komen,’ mompelde ik binnensmonds. ‘Op dit moment is zij de enige die weet wat er verdomme is gebeurd.’
‘Als ze het zich kan herinneren.’
Ik keek Darion boos aan over mijn schouder, de grimmige uitdrukking op zijn gezicht deed me denken aan het feit dat ik niet om Alessa en haar gezondheid gaf. De enige reden waarom ik erom gaf dat ze hierdoorheen kwam, was de egoïstische reden mijn vrouw te vinden. Elke man die ook maar een greintje goeds in zich had, zou op z’n minst een sprankje sympathie voelen voor het meisje, maar ik niet. Ik wilde dat ze bleef leven om Daniela te vinden.
Mijn vader en Emilio waren in gesprek toen Darion naast me kwam staan en uit hetzelfde raam staarde. ‘Ze houdt echt veel van bloemen, nietwaar?’
‘Doe niet alsof je haar kent.’
‘Ik ken haar net zo goed als jij, broer.’
‘Nee, dat is niet zo. Het enige wat jullie hadden, was die rare vriendschap, als je het al zo mag noemen.’
‘Dus, je wil zeggen dat, omdat ik niet met Daniela naar bed ben geweest, ik haar niet ken?’
Ik snoof en draaide me naar hem toe. ‘Aangezien jij het zo stelt, denk ik dat de betere manier om het te zeggen is,’ ik deed een stapje dichterbij, ‘dat je vandaag nog leeft, omdat je niet met haar naar bed bent geweest.’
‘O, mijn god,’ mompelde hij, zijn handen in zijn broekzakken stekend. ‘Je bent nog steeds geïntimideerd door mij.’
Ik deinsde terug. ‘Wat?’
‘Ook al ben ik vertrokken…’
‘Je was verdomme verdwenen.’
‘Het zal wel. Hoe dan ook, ik was weg. Ik ging weg omdat ik wist dat je mij niet in de buurt wilde hebben. Je keurde mijn vriendschap met Daniela niet goed.’
‘Omdat ik weet dat wat jij voor mijn vrouw voelt, niet bij vriendschap blijft.’
Darion trok zijn lippen in een streep, zijn ogen verdronken in schuldgevoel. Hij probeerde niet eens om het te ontkennen. Mijn kleine broertje stond daar gewoon en zei niets, zelfs geen enkel verdomd woord om mijn bewering dat hij mijn vrouw begeerde te betwisten. Het feit dat hij zweeg was als met schuurpapier over een open wond wrijven, de woede nog erger makend die me al van binnenuit levend dreigde te verbranden,.
Ik deed een intimiderende stap in zijn richting en voelde de spanning haast naar mijn huid klauwen. ‘Ik weet dat je al iets voor Daniela voelt sinds we tieners waren. Denk je dat ik niet opmerkte hoe je naar haar staarde vanaf de andere kant van een kamer vol gasten? De manier waarop je haar altijd opzocht, jezelf ervan vergewissend dat je in de buurt was van waar zij was?’ Ik hield mijn hoofd schuin. ‘Misschien was jij het.’
‘Wat?’
‘Misschien heb jij haar ontvoerd, Alessa in haar verdomde rug geschoten en mijn vrouw ontvoerd.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Jouw verliefdheid op mijn vrouw geeft je een motief en het zou ook verklaren waarom je zo toevallig verdween.’
‘Jij bent fucking gestoord, weet je dat? Oké, ik was een beetje verliefd op het Moretti-meisje toen ik jonger was. En wat dan nog? We waren allemaal jong en Daniela…’
‘Was mooi,’ riep ik uit. ‘Prachtig. Een soort schoonheid die de aandacht opeiste van iedereen om haar heen.’
‘Ja.’ Darion kwam dichterbij, zijn ogen ter hoogte van de mijne. ‘En toch haatte je haar nog steeds, vastbesloten om haar leven tot een hel te maken vanaf het moment dat ze door dat fucking gangpad liep.’
‘Niet doen…’
‘Het verbaast me dat je niet opgelucht bent, broer. We weten allemaal hoe je je vrouw verachtte. Fuck, misschien ben jij wel degene die achter haar verdwijning zit, aangezien jij ook een motief had om van haar af te komen. Om van de Moretti-bitch af te komen met wie onze vader jou had opgezadeld.’
Het gebeurde zo snel, dat ik niet eens met mijn ogen knipperde. Woede barstte los en mijn geest explodeerde in rode flarden toen ik met mijn arm zwaaide en mijn vuist tegen zijn kaak sloeg, waardoor hij opzij wankelde. Hem één keer in zijn gezicht slaan deed niets om mijn woede te temmen. Het enige wat het deed, was deze van brandstof voorzien. Prikkelen. Het zorgde ervoor dat ik aan een moordlustige rooftocht wilde beginnen en de hele stad kort en klein wilde slaan totdat ik mijn vrouw vond.
‘Gian, hou jezelf verdomme in toom,’ riep mijn vader van achter me. Emilio bleef onbewogen op zijn stoel zitten, met niets dan een lelijke motherfucking grijns op zijn gezicht, alsof deze hele situatie hem amuseerde.
Darion veegde het bloed van zijn lip en ik was klaar voor zijn vergelding, ik zette mijn voeten verder uit elkaar, wilde dat hij naar me toe kwam, zodat ik een excuus had om hem nog een keer te slaan. Maar hij keek slechts naar het bloed boven op zijn hand voordat zijn blik in mijn richting sneed terwijl hij zichzelf oprichtte en zijn colbert rechttrok. ‘Bij nader inzien, misschien heeft je vrouw besloten weg te rennen van haar sadistische echtgenoot. God weet dat ik het haar niet kwalijk zou nemen als ze dat heeft gedaan.’
Ik vloekte binnensmonds terwijl ik toekeek hoe hij naar buiten stormde. De atmosfeer was toxisch en dreigde iedereen in deze kamer te verstikken.
‘Is dat mogelijk?’ Mijn vader liep om de bar heen. ‘Is het mogelijk dat Daniela is weggelopen?’
De gedachte was zo fucking belachelijk dat ik moest lachen. ‘Ben je nu serieus? Alessa werd neergeschoten en jij denkt dat het mogelijk zou zijn dat Daniela wegliep en haar zus achterliet om te sterven?’
Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik loop al lang genoeg rond om te weten dat mensen in staat zijn om dingen te doen waarvan ze zich nooit hadden kunnen voorstellen dat ze het zouden doen, zoon.’
Ik klemde mijn kaken op elkaar en knarsetandde. ‘Niet Daniela. Ze zou haar zus nooit achterlaten, zeker niet gewond.’ Mijn blik schoot in Emilio’s richting. ‘Haar zus betekent alles voor haar. Ze offerde haar geluk op om ervoor te zorgen dat Alessa een leven kon leiden zonder de manipulatie van hun vader.’
Emilio’s gezicht betrok en zijn neusvleugels trilden toen hij zich realiseerde dat ik maar al te goed wist hoe hij zijn oudste dochter had gechanteerd door haar jongere zus te bedreigen. God wist dat er in de hel een speciale plek voor hem werd voorbereid, een plek waar ik hem op een dag naartoe zou sturen.
En die dag zou fucking snel komen.