Daniela
Hij hield zijn hoofd schuin en bestudeerde me met de wellustige blik waar ik zo bang voor was geworden. Mijn botten waren niets anders dan ijs, de koude verschrikking greep me bij mijn keel en kneep de lucht uit mijn longen.
Darion bracht zijn duim naar mijn mond, zijn aanraking was bitter en gemeen. ‘Ik heb me altijd afgevraagd hoe het zou voelen om deze mooie, volle, roze lippen om mijn pik te hebben.’
Mijn lichaam trilde terwijl de walging door elk bot golfde.
‘En je hebt je met hand en tand tegen me verzet sinds we hier zijn, dus tot nu toe was ik er niet zeker van of je wel aardig zou doen.’ Hij knipoogde. ‘Als je begrijpt wat ik bedoel?’
Natuurlijk begreep ik het. Hij wist net zo goed als ik dat ik zijn lul eraf zou bijten zodra hij hem in mijn mond stopte, het enige wat hij niet kon beheersen met zwepen en kettingen. En een mondknevel zou dit ook niet mogelijk maken.
‘Begrijp je waar ik naartoe wil, schiava?’ Het kussentje van zijn duim hield mijn onderlip vast terwijl hij die zachtjes naar beneden drukte. ‘Zuig aan mijn lul. Slik mijn sperma door en ik zal overwegen om je zus te laten leven.’
‘Oké.’ Er was geen aarzeling. Geen enkele. Het enige wat telde waren Alessa en alles wat ik kon doen om haar te beschermen. ‘Ik doe het.’
‘En je gaat aardig zijn?’
Ik knikte.
‘Als je ook maar naar mijn pik hapt, maak ik je zus zelf van kant. Je snapt me?’
‘Dat zal ik niet doen.’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik zweer het.’
De glimlach op zijn gezicht werd breder, een demonische grijns. ‘Ik moet zeggen, wanhoop staat je goed, Daniela.’
God, wat haatte ik dit. Ik haatte het dat hij erin was geslaagd om in enkele minuten zoveel controle over me te krijgen. Niet alleen over mijn lichaam, maar nu ook over mijn geest.
Ik slikte hard, mijn lichaam trilde en ik keek toe toen hij voor me rechtop ging staan en zijn riem losmaakte. Het geluid van de rits schraapte langs mijn ruggengraat.
Hij had me zo vaak gebruikt. Me pijn gedaan. Me genomen tegen mijn wil op manieren die ik me nooit had kunnen voorstellen. Maar nog nooit had ik me zo gesloopt gevoeld als nu; mijn wanhoop botste met zijn krankzinnigheid.
Even sloot ik mijn ogen terwijl Darion achter me hurkte en mijn handen tegen elkaar trok. Mijn hart hamerde achter mijn ribben toen ik de bekende pijn voelde van kabelbinders die strak werden getrokken rond mijn polsen, bijtend in mijn vlees.
Met een zachte beweging streek hij mijn haar achter mijn schouder en leunde naast mijn oor. ‘Heb je aan de pik van mijn broer gezogen? Weet je hoe sperma smaakt?’
Ik wilde tegen hem schreeuwen en zeggen dat hij naar de hel moest lopen, zijn ogen uitkrabben en daarna een mes door zijn hart rammen. Maar hij had de krachtigste troefkaart, de kaart die mijn onderwerping zou garanderen. Mijn gehoorzaamheid. Dezelfde kaart die mijn vader gebruikte om me onder controle te houden, om me zijn vuile zaakjes te laten opknappen.
Mijn vader.
Darion.
Voor mij waren ze hetzelfde, beiden geboren uit de schoot van het kwaad.
Zijn lippen streken langs mijn nek. ‘Nou, heb je dat gedaan?’
Mijn mond werd droog. ‘Ja.’
Abrupt trok hij aan mijn haar en een brandend gevoel verspreidde zich over mijn hoofdhuid.
‘Fout antwoord. Heeft jouw tijd bij mij je niets geleerd?’ Hij trok hard, mijn nek kromde naar achter. ‘Ik wil niets weten over jou en mijn broer. Ik wil niet weten hoe hij je heeft geneukt. Hoe hij je proefde terwijl ik met mijn pik in mijn hand zat, denkend aan jou, aan hoe het zou voelen om in jou te zijn. Zelfs als ik ernaar vraag, lieg je verdomme. Oké?’ Hij verhief zijn stem. ‘Begrijp je dat? Lieg verdomme tegen me.’
‘Het spijt me.’ Mijn rug deed pijn. ‘Dat heb ik niet gedaan. Ik heb nooit…’
‘Nu is het te laat.’ Hij duwde me naar voren, met mijn gezicht tegen de grond. De pijn die van mijn jukbeen afketste naar mijn kin, was niets vergeleken met mijn behoefte om alles te doen wat ik kon om hem uit de buurt van Alessa te houden.
‘Nu,’ hij greep me bij mijn schouders en trok me omhoog, dwong me naar voren te gaan terwijl hij op het bed ging zitten, mij tussen zijn dijen plaatsend, ‘je kunt maar beter aan mijn lul zuigen alsof je er nog nooit eentje hebt geproefd. Begrepen?’
‘Ja.’ Mijn onderlip trilde, tranen stroomden over mijn gezicht en druppelden van mijn kin.
Gal baande zich een weg omhoog in mijn keel terwijl hij zijn pik uit zijn broek haalde. Dezelfde pik als die me zo vaak, keer op keer, had gevuld terwijl ik het uitschreeuwde van de pijn.
Hij pakte mijn kin vast en duwde zijn koude vingers in mijn huid, hij bracht mijn gezicht tot op slechts centimeters van het zijne terwijl hij dichterbij leunde. ‘Als je er zelfs maar aan denkt om te bijten,’ hij tilde zijn andere hand naast zich op, de glinstering van het pistool wekte het soort angst op waaraan ik gewend was geraakt in deze kamer, ‘zal ik een gat in je schedel maken en ervoor zorgen dat je Alessa in de hel ziet nadat ik haar keel heb doorgesneden.’
‘God, dat zal ik niet doen,’ hijgde ik en ik raapte al mijn kracht bij elkaar. ‘Ik zal doen wat je vraagt, ik zweer het.’
‘Mooi zo.’
Toen hij mijn kin losliet, leunde hij achterover en plaatste het pistool tegen mijn hoofd. ‘Nu, zuig aan mijn pik alsof je het meent.’
Ik voelde me alsof de vloer onder me zou verdwijnen terwijl mijn maag steeds zwaarder werd, beton vulde mijn binnenste. Voor het eerst sinds hij me hier bracht, voelde ik angst in plaats van haat, paniek in plaats van walging. Ik was zo bang voor wat hij zou doen, niet voor mezelf, maar voor haar. En dus bevond ik me hier op mijn knieën, op het punt om werkelijk alles te doen wat dit monster van me verlangde.
Ik sloot mijn ogen en wiste elke gedachte aan Alessa en Gian uit mijn hoofd. Zij hoorden hier niet te zijn met hetgeen ik op het punt stond te doen. Ik wilde hen hier niet hebben. Het koude staal van het pistool was geen greintje motivatie waard. Nadenken over mijn eigen ondergang deed niets om mijn vastberadenheid te versterken. Het kon me niet schelen wat er met mij gebeurde. Het ging alleen om hen: Alessa en Gian. Niemand anders.
Ik likte aan mijn lippen en duwde de herinneringen aan hen uit mijn hoofd terwijl ik voorover leunde. Darion begeleidde zijn pik naar mijn mond.
Was dit hoe de hel voelde? Niet zozeer de vlammen tegen vlees, maar de nederlaag die mijn ziel bezat.
Het enige wat ik kon doen om te voorkomen dat ik kokhalsde, was diep inademen door mijn neus toen ik hem op mijn tong proefde.
‘Fuck,’ kreunde hij terwijl ik mijn lippen om zijn schacht legde. ‘Jezus.’ Hij klauwde met zijn vingers in mijn haar. ‘Je mond voelt nog beter dan ik me had voorgesteld.’
Tranen stroomden als een rivier toen ik van binnen instortte. Onderwerping, niet vechten, was het ergste soort marteling.
Zijn heupen bewogen. ‘Zuig harder.’
Ik deed wat hij eiste, elk commando boorde mijn ziel nog verder de grond in. De vieze smaak van zijn pik op mijn tong deed me slikken om te voorkomen dat ik moest braken. Hierdoor werd zijn gekreun luider, zijn heupen bewogen steeds sneller.
‘Gebruik die tong van jou, schiava.’
Ik jammerde terwijl ik gehoorzaamde, langs zijn lengte likkend, rond de eikel van zijn lul cirkelend. De neiging om te bijten was overweldigend – een gevoel dat zelfs de kus van zijn pistool niet kon onderdrukken. Het was instinct, mijn overlevingsmodus op de automatische piloot. En ik kon niet eens aan Alessa denken, zodat ik al mijn kracht kon verzamelen om hierdoorheen te komen, aangezien deze daad te walgelijk was om de herinnering aan haar aanwezig te hebben terwijl ik mezelf in Darions slaaf veranderde. Zijn hoer.
‘Zo, ja. Eet mijn pik alsof je ernaar snakt.’ Hij duwde hem hard naar binnen en dwong me hem helemaal in mijn mond te nemen, de eikel van zijn penis tegen de achterkant van mijn keel drukkend. Ik kokhalsde, spuug liep uit mijn mond en ik worstelde om te ademen. Mijn ruggengraat kromde, elke spier was gespannen terwijl ik kokhalsde, mijn ogen traanden en snot verstopte mijn neus. Ook al waren mijn handen gebonden, ik worstelde nog steeds, mijn vecht- of vluchtmodus nam de controle over. Ik wilde ontsnappen, maar ik kon nergens heen. Het branden van de banden om mijn polsen was daar een herinnering aan.
Darion leunde een tikje naar achteren, nog steeds met het pistool tegen mijn hoofd, zijn andere hand greep mijn haar en hield me vast, ervoor zorgend dat ik nergens heen kon.
‘Je hebt geen idee hoe vaak ik over dit moment heb gefantaseerd.’
De drang om over te geven werd ondraaglijk.
‘Bij elke vrouw die me pijpte stelde ik me voor dat jij het was, dat het jouw onzuivere groene ogen waren die me aanstaarden terwijl je mijn lust op je tong proefde.’
Ik kneep mijn ogen dicht, zijn woorden, zijn stem, zijn smaak, alles aan hem kronkelde zich om mijn ziel en wrong het leven beetje bij beetje uit me. Me verstikkend. Me vermoordend.
‘Mijn kleine Moretti-slet.’ Zijn handpalm streek over mijn hoofdhuid. ‘Je vindt het lekker, niet? Je wordt graag behandeld als vuile hoer.’
Harder, dieper, sneller, hij dwong mijn hoofd op en neer terwijl hij mijn mond neukte.
‘Jezus fucking Christus.’ Zijn stem sloeg tegen het plafond, hij trok het pistool terug en liet zijn hand op het matras achter hem vallen.
Ik wilde sterven. Ik wilde nooit meer ademhalen. Darion dwong zichzelf in en uit mijn mond, zo verdomd diep dat ik kokhalsde en het leek alsof ik wel honderd keer stikte. Ik kon het zien in mijn hoofd, hoe ik liever Darions pistool in mijn mond zou stoppen en de trekker zou overhalen dan hier te zitten en gedwongen te worden hem te pijpen.
Maar dat was geen optie voor mij. Dat zou het nooit zijn. Alessa moest blijven leven. Dat moest. Voor haar, voor mij. Mijn leven was al voorbij, gestolen door het monster waartegen ik nu vastbesloten was haar te beschermen. En als dat betekende dat ik zijn wreedheid de rest van mijn leven moest doorstaan, zonder enige hoop op ontsnapping door zelfmoord te plegen, dan was dat maar zo.
Darion bewoog zich nog een keer, diep en hard, waarna de afschuwelijke smaak van zijn sperma tegen de achterkant van mijn keel explodeerde. Ik probeerde te slikken, maar het was te veel en het liep er langs de zijkanten van mijn mond uit.
Gezien de duizeligheid die me in zijn greep nam, wist ik dat ik bijna flauwviel. Het zou een welkom uitstel zijn en ik bad dat het zou gebeuren. Ik bad dat ik weggenomen werd uit dit moment. Om te sterven. Om hier en nu duizend pijnlijke doden te sterven, als dat betekende dat ik kon ontsnappen uit deze hel.
Darion trok zich uit me, zo hard dat ik achteruit strompelde, terwijl overblijfselen van zijn genot nog steeds over mijn kin dropen.
Ik huilde. Ik huilde zo hard dat het pijn deed. Alles in me brandde en deed pijn terwijl zijn smaak in elke hoek van mijn mond bleef hangen. Mijn maag draaide zich om toen ik opzij viel, ik trok mijn knieën op, mijn handen nog steeds op mijn rug gebonden.
‘Nou, dat was fucking goed.’ Het geluid van overwinning klonk door in zijn stem. ‘Helaas voor jou was het niet goed genoeg.’
Ik hapte naar adem. ‘Wat… wat bedoel je?’
Zijn lange en brede lichaam wierp een schaduw over me heen toen hij boven me uittorende en zijn broek dichtritste. ‘Ik bedoel dat geen enkele pijpbeurt ooit het risico waard zal zijn om je zus te laten leven.’ Hij leunde naar voren en greep mijn wangen, mijn lippen tuitend. ‘Net zoals jij niet bereid bent om je zus te verliezen, ben ik niet bereid mijn broer te verliezen.’
‘Nee,’ fluisterde ik. Alles binnen in me, mijn geest, mijn lichaam, mijn ziel, was geruïneerd, vernietigd, gesloopt. ‘Je loog.’
Hij perste zijn lippen op elkaar. ‘Nee, dat deed ik niet. Ik zei dat ik het zou overwegen en dat heb ik gedaan.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘En nu heb ik mijn besluit genomen.’
Hij liet mijn gezicht los en richtte zich op. ‘Sluit er vrede mee, Daniela. Niets kan jou redden… of Alessa.’
‘Jij bastaard!’ Ik schreeuwde zo hard ik kon, de smaak van zijn smerige pik klampte zich vast aan de achterkant van mijn keel. ‘Jij klootzak!’
Vlammen verspreidden zich over mijn wang op hetzelfde moment dat de gewelddadige klap door de lucht scheurde. Ik viel om, mijn handpalmen brandden toen ze de vloer raakten.
‘Let op je woorden als je tegen mij praat,’ brulde Darion terwijl ik de tranen van pijn verbeet. ‘Je zult me respecteren, Daniela. En je zult je lot aanvaarden.’
Ik kon het niet tegenhouden. Een gewelddadige kracht knalde tegen mijn maag, elke spier trok strak en mijn rug kromde zich terwijl ik kokhalsde. Mijn lichaam stootte Darions sperma uit. Een heftige straal van bittere vloeistof stuwde via mijn keel omhoog, uit mijn mond en door mijn neus met elke samentrekking van mijn lichaam terwijl ik stikte in mijn eigen braaksel en ik was er zeker van dat mijn hoofd zou exploderen door de druk die als een hamer van tien kilo tegen mijn schedel sloeg.
‘Arm klein ding,’ kirde Darion met een spottende grijns. ‘Dat is wat er gebeurt als je aan de lul van een echte man zuigt. Je lichaam kan het niet aan.’
Ik ademde diep in en sloot mijn ogen, wanhopig proberend om mezelf onder controle te krijgen. ‘Je kunt niet…’
‘Wat zeg je nu?’
Ik veegde mijn mond af met de rug van mijn hand en haalde nog een keer adem, zodat mijn binnenste tot rust kon komen. ‘Als je haar doodt,’ ik duwde mezelf overeind en ging op mijn knieën zitten, ‘als je Alessa doodt, zweer ik bij God dat ik nooit zal stoppen, Darion.’ Mijn benen trilden toen ik worstelde om op te staan. Mijn wang klopte en elke spier in mijn lichaam deed pijn terwijl ik me oprichtte om hem in de ogen te kijken. Het kon me niet schelen dat hij me waarschijnlijk zou straffen voor wat hij als een brutale zet zou beschouwen, zo voor hem te gaan staan. Voor het eerst sinds deze nachtmerrie begon, zat ik niet op mijn knieën voor hem, of was ik niet vastgebonden, gekneveld of lag ik niet op de grond te schreeuwen van de pijn.
Met niets anders dan pure vastberadenheid verdronk ik mijn angst door hem aan te kijken. ‘Ik zal nooit stoppen me tegen jou te verzetten. Begrijp je dat? Nooit. En als de dag komt dat ik niet langer sterk genoeg ben om me tegen jou te verzetten,’ ik rechtte mijn schouders, ‘zal ik zelfmoord plegen en zul jij jouw kleine Moretti-slet verliezen. Dat zweer ik je.’
Seconden veranderden in eeuwen terwijl we elkaar aanstaarden. Voelbare haat stroomde uit mijn poriën en botste met de wrede obsessie die uit zijn blik droop.
Ik slikte hard zodra hij een stap dichterbij deed en zijn hand uitstak, ik huiverde toen hij met een enkele vinger over mijn kaak streek. ‘God, je bent mooi, weet je dat?’ Hij likte aan zijn lippen. ‘Dat vind ik al sinds de eerste keer dat ik je zag – je echt zag op jouw zestiende verjaardagsfeest. Herinner je je die dag nog?’
Het voelde als decennia geleden, de dag dat mijn vader me dwong om mijn verjaardag te vieren met mensen die ik niet eens kende. Hij noemde het de dag dat hij zijn eerstgeboren dochter voorstelde aan de wereld. Zijn wereld. Maar ik wist dat het meer was dan dat. Het was mijn zestiende verjaardag en de veiling van mijn vader, terwijl ik als een showpaard moest paraderen en de aandacht trok van potentiële kopers voor wanneer de dag kwam dat ik zou worden verhandeld als onderdeel van een zakelijke overeenkomst.
Darion streek met het kussentje van zijn duim over mijn lippen. ‘Je was het mooiste meisje dat ik ooit had gezien. Met je opvallende rode krullen, blanke huid en een glimlach die zo stralend was, dat je de hele kamer verlichtte. Dat was de dag waarop ik wist dat ik je moest hebben. Dat ik je tot de mijne moest maken.’ Hij beet op zijn onderlip en fronste alsof hij pijn had. ‘Ik heb alles geprobeerd, wist je dat? Ik wist dat je vader een van ons zou kiezen – Gian of mij. Dus deed ik alles wat ik kon om indruk te maken op onze vaders, maar niets hielp.’ Hij lachte spottend toen hij zijn blik van me afwendde en naar de grond staarde. ‘Ik ging zelfs zo ver dat ik een hele familie vermoordde voor je vader. Echtgenoot. Moeder.’ Hij keek weer naar mij. ‘Kind. Een zesjarige jongen.’
Mijn borst verstrakte bij de gedachte.
‘Ik dacht dat, als ik een van de puinhopen van je vader zou opruimen, hij me zou waarderen voor wie ik was en zou beseffen dat ik jouw hand in het huwelijk waard was. Maar hij koos Gian, de Silvestro-zoon die jou haatte, terwijl je mij had kunnen kiezen,’ hij nam mijn wang in zijn hand, ‘de Silvestro-zoon die al jaren van je hield.’
Voor het eerst sinds deze nachtmerrie begon, flitste er iets zachts in zijn ogen toen hij naar me staarde. Er was minder kwaadaardigheid, minder verdorvenheid, meer… gevoel. Maar het was net zo snel weer weg als dat het was verschenen. De schaduwen op zijn gezicht waren beschilderd met een gestoordheid die hij zo goed voor iedereen verborgen had gehouden.
‘Zie je, schiava, je vader liet me geen andere keuze toen hij je aan mijn broer uitleverde. Jou ontvoeren was mijn laatste redmiddel. Ik heb geprobeerd een vriendschap met je op te bouwen…’
‘Je was mijn vriend.’
‘Maar ik wilde meer. Elke seconde die ik met je doorbracht, keek ik toe hoe je glimlachte terwijl je bij me was en hoopte ik bij God dat je verliefd op me zou worden.’ Zijn gelaatstrekken verhardden, zijn blik was zo koud dat hij me deed huiveren. ‘Maar in plaats daarvan werd je verliefd op hem. Zelfs nadat hij je zo onvriendelijk had behandeld, nadat hij je pijn had gedaan.’ Hij sloot zijn ogen en rolde zijn nek heen en weer, alsof hij probeerde te voorkomen dat het monster in hem vrijkwam. ‘Zelfs nadat hij zo wreed tegen je was, viel je nog steeds voor hem.’ Kwaadaardige ogen vonden de mijne opnieuw en ik kon de kilte van zijn gestaar over mijn huid voelen glijden. Hij pakte mijn kin, vingers beten in mijn kaak, de pijn liet een kreun over mijn lippen gaan. ‘Zie je het, Daniela? Zie je waarom ik je hier heb opgesloten in een kooi? Waarom ik gedwongen ben om je pijn te doen, gedwongen word om je aan het huilen te maken?’
Ik wilde breken. Ik wilde verbrijzeld worden, hier en nu, en liggen snikken op de koude vloer onder mijn voeten, maar ik weigerde toe te geven aan de angst. Ik weigerde mijn zwakte te tonen.
Darion deed een stap naar voren, zijn lichaam op slechts enkele centimeters van het mijne, hetzelfde lichaam dat me zo vaak tegen mijn wil had genomen sinds de dag dat hij me had ontvoerd. En ook al toonde ik niets anders dan de ijskoude façade die me op dit moment omhulde, van binnen trilden mijn aderen en racete mijn hart.
Hij hield zijn hoofd schuin, zijn ogen waren niet meer dan goddeloze zwarte bollen. ‘Want jij wordt erdoor aangetrokken, schiava. Pijn. Haat. Leed. Hartzeer. Het verleidt je, want waarom zou je anders zo snel voor mijn broer zijn gevallen? Dus, zie je, ik geef je alleen maar wat je wil. En op een dag,’ hij pakte mijn wang weer vast en veegde een traan weg, ‘op een dag zul je van mij houden… net zoals je van hem hield.’
Mijn onderlip trilde toen hij naar voren leunde en mijn mondhoek kuste.
‘Ik zweer het,’ fluisterde hij en ik sloot mijn ogen terwijl er meer tranen over mijn wangen stroomden.
Hij richtte zich op en pakte mijn elleboog met zijn hand. ‘Laten we jou terug stoppen in je kooi. O, en nog één ding,’ hij wreef over zijn kin en keek mijn kant op, ‘als de dag komt dat je jezelf verplicht voelt om zelfmoord te plegen, weet dan dat ik om je zal rouwen, maar mijn troost zal vinden als ik neerkijk op het lijk van mijn broer.’
De kou van een winternacht vulde mijn binnenste, de scherpe nagels van angst klauwden in mijn huid en ik bevroor. ‘Begrijp je wat ik bedoel, schiava?’ Hij raakte mijn kin aan en staarde me aan met de genegenheid van een geliefde. ‘Zolang jij ademt, lieve Daniela… ademt hij ook.’
De dreiging was luid en duidelijk en wederom had Darion bewezen dat hij de overhand had en ongeacht wat ik deed, ik zou nooit winnen. Ik zou nooit van hem bevrijd worden. Zelfs niet in de dood.