Gian
Ik kon de duisternis horen roepen, hoe de woede me toeschreeuwde om af te dalen en mijn uiterste best te doen. De smaak van bloed bedekte mijn tong en de noodzaak om te vernietigen hamerde tegen mijn ruggengraat, voedde elke stap richting de poorten van de hel.
Daniela vinden was een geneesmiddel voor mijn ziel, een balsem om het rauwe vlees te kalmeren waaruit het soort hulpeloosheid straalde die een man als ik nooit zou mogen voelen. Maar nu ik wist dat ze veilig was, doch niet ongedeerd, was het enige waaraan ik kon denken: wraak. Elke blauwe plek op haar gezicht, elke snee, het bloed dat aan haar huid kleefde, voedde de waanzin. Ontstak een bloeddorst waar ik graag aan zou bezwijken.
De vrouw die ik hier vandaag vond was gebroken, gehavend, geruïneerd. Er was geen enkel deel van haar lichaam onaangeroerd en daarvoor zou ik mijn koude, meedogenloze wraak nemen op mijn eigen vlees en bloed. Onze oorlog had zijn oorsprong gevonden en net als Kaïn had ik slechts één doel: mijn broer doden en de vloek van het vergieten van mijn eigen bloed dragen als een fucking kroon.
Ik wierp nog een laatste blik op Daniela, haar ogen bevroren van de pijn. Vroeger zat er zoveel leven in, de tinten groen dansten als wijnstokken in de lentewind. Maar nu was het weg. Verdord en verrot.
‘Ik hou van je,’ fluisterde ik voordat ik de achterdeur van Irina’s auto sloot en diep inademde.
‘Volg hen. Zorg ervoor dat ze veilig in het ziekenhuis komen,’ beval ik een paar van Hunters mannen terwijl ik naar het huis liep. Ik wist niet eens wiens fucking huis dit was, want ik was er verdomd zeker van dat het niet van Darion was. Of misschien wel. De klootzak had net een halve hersencel die hem kon vertellen het niet op zijn naam te zetten. Het uitgestrekte landgoed zorgde voor voldoende privacy, iets wat hij overduidelijk nodig had, aangezien dansen met je demonen niet iets is waarvan je wil dat de buurtwacht ervan op de hoogte is.
Mocht ik van plan zijn om een broederlijk onderonsje te houden, dan zou ik hem adviseren om zijn security beter op orde te brengen, als het zijn doel was om de wereld buiten te houden. Met Hunters Hummer en mijn gebrek aan finesse kregen we toegang tot het terrein zonder twee keer te knipperen. Domme klootzak.
De hoer van Darion, van wie we nu wisten dat ze Riana heette, toonde ons de verborgen kelderdeur naar een typische kerker die iedereen een kijkje gaf in zijn verwrongen fucking brein. Gepleisterde muren, rode lichten en een hoop leer en staal trilden door de bas van de muziek. Het was een gestoord metalnummer, een kerel met een vlijmscherpe stem die uit zijn keel sneed terwijl hij schreeuwde over het neuken van een geit op het bed van zijn moeder.
Niets had me kunnen voorbereiden op het tafereel waarop we stuitten. Niets. Zelfs mijn ergste nachtmerries hadden zo’n gestoorde klotezooi niet kunnen bedenken. Daniela geketend en gekneveld, mijn sadistische broer die naar de achterkant van de kamer schoot met zijn lul uit zijn broek hangend. Gedurende een moment spleet mijn fucking geest zich in twee.
Zorg voor Daniela. Kijk of ze in orde is.
Scheur de ruggengraat van je broer uit zijn lichaam en ruk zijn hart eruit.
Daniela’s gesnik scheurde door de woede en mijn hart overstemde mijn instinct. Mijn liefde voor haar eiste om te worden gesust voordat ik mijn bloeddorst voedde.
Maar nu was ze veilig en ver weg van hier. Er was niets meer dat me tegenhield om het vraatzuchtige beest te ontketenen dat tegen mijn schedel klopte.
Toen ik de trap afdaalde, hoorde ik Darion godslastering spuwen richting Hunter terwijl ze hem hadden vastgebonden aan een stoel met dezelfde kettingen als waarmee hij Daniela aan het plafond had gehangen.
Hunter liet zijn vuist hard neerdalen op Darions kaak, zijn nek schoot opzij. Het maakte niet uit hoeveel meisjes Hunter had gered. Binnenlopen bij een tafereel zoals vandaag bracht altijd het beest in hem naar boven. Het was niet iets waar een gezonde man ooit aan kon wennen.
Maar voor mij… was vandaag anders. Dit tafereel was anders. Het raakte me op de meest kwetsbare plek die een man ooit kon hebben. Het verzwakte me door mijn verdomde hart binnenste buiten te keren.
‘Stop,’ beval ik Hunter die op het punt stond Darion opnieuw te slaan. ‘Weg. Nu.’
Hunter wierp me een vragende blik toe, maar wist wel beter dan iets te zeggen. Met een beweging van zijn pols en een knik verliet iedereen de kamer terwijl ik mijn broer dodelijke blikken stuurde.
Woede was geen nieuw gevoel voor me. Maar een giftige razernij die mijn binnenste deed rotten was dat wel. Het was een van die momenten die je alleen in films zag, waar de held zo verteerd werd door woede, dat hij niet kon reageren. Niet omdat hij niet wilde of niet wist hoe, maar omdat hij alle metaforische vakjes afvinkte om te beslissen welke methode het pijnlijkst zou zijn. Het wreedst. Het meest barbaars, want dat was wat de slechterik verdiende. Dat was wat mijn broer verdiende.
Darion glimlachte naar me, zijn met bloed bevlekte tanden maakten het perfecte plaatje van de motherfucking psychopaat compleet. ‘Ik weet wat je denkt, broer.’
‘Geloof me. Dat weet je niet.’
Hij trok aan de kettingen en kromp ineen. ‘Toch wel. Je denkt aan hoe fucking geweldig het is om mij te zijn.’
Ik pakte een zakmes dat op de grond lag, met opgedroogd bloed aan het lemmet. Ik huiverde toen ik me afvroeg of het Daniela’s bloed was. ‘Ik kan je verzekeren, ik denk op dit moment veel over je, Darion, maar geweldig hoort er niet bij.’
‘O, kom nou, Gian. We weten allebei dat, als het op ons tweeën aankomt, ik de enige ben met de ballen om te omarmen wie ik werkelijk ben. De enige met het lef om mezelf de pleziertjes te gunnen waarnaar ik hunker. In tegenstelling tot jou, die er de voorkeur aan geeft om elke fucking dag in een leugen te leven.’
‘Dat heet zelfbeheersing.’
‘Dat heet een mietje zijn!’ Hij spuugde een mond vol bloed uit, een sliertje speeksel bleef aan zijn kin plakken. ‘Gian Davide Silvestro. Davide,’ sneerde hij, alsof mijn naam een bittere smaak achterliet in zijn mond. ‘De geliefde zoon. Grappig, aangezien jij nooit de ballen had om te doen wat nodig was voor deze familie.’
‘Het was altijd een piswedstrijd voor jou, nietwaar?’
‘Niet zozeer een piswedstrijd, eerder een manier voor mij om te bewijzen dat ik de betere zoon ben.’
‘Het klinkt haast alsof je iets probeert te compenseren met dat gigantische ego van jou.’
Ik keek naar zijn kruis en hij grijnsde. ‘Waarom vraag je niet aan je vrouw of ik compenseer vanwege een kleine pik?’
In mijn gedachten speelde het zich in slow motion af, het moment waarop alles in mij knapte. De poorten van de hel braken en ik greep het mes stevig vast voordat ik het in zijn hand stak. Zijn geschreeuw klonk als de zoetste fucking melodie van wraak, het geluid zweepte mijn binnenste op. Het was onbeschrijfelijk, het kijken naar zijn verwrongen gezicht, het genieten van zijn pijn.
Ik klemde mijn kaken op elkaar, drukte harder en dwong het mes dieper, brekend door het bot, voelend hoe het in de houten armleuning drong.
‘Klootzak!’ spuugde Darion, zijn vingers gestrekt, elke spier in zijn hand en arm opbollend terwijl bloed naar de wond stroomde.
Ik leunde voorover en bracht mijn gezicht op een paar centimeter van het zijne, omdat ik wilde dat hij mijn woede zag. Ik wilde dat hij zag hoe erg ik hem verdomme haatte. Hoe hongerig ik was naar zijn laatste ademhaling.
‘Ik daag je uit dat nog een keer te zeggen, broer.’
Een uitzinnige lach verliet zijn kwijlende mond. ‘Ik zou zeggen: zuig aan mijn lul, maar ik denk dat je er waarschijnlijk niet zoveel van zou genieten als dat je vrouw deed.’
Een brul scheurde door mijn keel en ik trok het mes uit zijn hand, alleen om het er weer in te rammen. Darions gesnik sloeg tegen de muren. Het was een prachtige echo van kwelling en wraak die mijn toorn bevredigde en de aanblik van zijn bloed voedde mijn woede.
Ik trok het mes uit zijn vlees, nog meer pijn creërend, en keek toe hoe het karmijnrood uit de open wond sijpelde. Zelfs zijn bloed wilde eruit, verlangend om vrij te zijn van zijn ellendigheid.
Ik deed een stap achteruit en staarde naar mijn broer, mijn eigen vlees en bloed, die het uitschreeuwde van de pijn. Er was meer dan een verlangen naar wraak. Iets in mij was gebroken toen het gewicht van het verraad van mijn broer tot me doordrong. Deze man voor me nam niet alleen mijn vrouw van me af, maar beroofde me ook van mijn kleine broertje. Een dubbele verdomde klap van bedrog.
‘Waarom?’ Het was een domme vraag en er was geen goed antwoord op, maar toch stelde ik hem hoe dan ook. ‘Waarom heb je haar pijn gedaan?’
Darions hoofd wiebelde heen en weer, het zweet parelde op zijn voorhoofd, zijn wangen waren een misselijkmakend grijs. ‘Beste Gian,’ begon hij ademloos, ‘je stelt de verkeerde vraag.’
‘Ik zou dit mes door je hart moeten steken in plaats van vragen te stellen.’
‘Wat houdt je dan tegen?’
‘Het feit dat de dood te barmhartig is voor een psychopaat als jij.’
Hij snoof. ‘Dus, nu wil je jouw kleine broer martelen?’
‘Net zoals jij haar hebt gemarteld.’
‘Kom op. De bitch vond het geweldig.’
Ik werd een beest, een monster, beheerst door bloeddorst toen ik mijn vuist tegen zijn kaak sloeg, keer op keer. Bloed spoot in het rond bij elke klap. Hoe meer ik hem in zijn gezicht sloeg, hoe meer ik zijn hart in mijn hand wilde houden terwijl het stopte met kloppen. Denken aan de snijwonden en kneuzingen die ik op Daniela’s lichaam had gezien, haar ogen opgezwollen en snijwonden in haar gezicht, het klootte met mijn hoofd en voedde de woede.
Bloed bedekte zijn gezicht, mijn vuist werd rood geverfd. ‘Ik had moeten weten dat jij het was. Ik had het verdomme moeten weten.’ Ik deed een stap naar achteren. ‘Ik heb altijd geweten dat jij een ziekelijke klootzak was.’
Zijn hoofd hing naar beneden, zijn kin raakte zijn borst, bloed vermengd met spuug druppelde naar beneden op zijn schoot. ‘Er zijn hier zoveel schaakstukken in het spel, beste broer. Jij denkt dat je het weet,’ mompelde hij, ‘maar dat is niet zo. Dat. Weet. Jij. Echt. Fucking. Niet.’
‘Jij was geobsedeerd door Daniela en kon het feit dat ze voor mij koos niet aan.’
‘Nee.’ Hij schudde langzaam zijn hoofd, alsof het al zijn kracht kostte. ‘Het kon me niet schelen dat ze met jou trouwde.’ Hij keek eindelijk op, één oog bijna dicht van de zwelling. ‘Het kon me niet schelen dat je haar elke fucking nacht neukte terwijl ik in de kamer naast de jouwe sliep, luisterend naar haar gekreun en jouw walgelijke gegrom als je in haar kwam.’ Hij kromp ineen en meer bloed droop uit zijn mond. ‘Het was toen ze verliefd op je werd dat ik erom begon te geven. Het moment waarop ik me realiseerde dat jij alle goede dingen in het leven zult krijgen… zelfs als je ze niet verdient.’
Ik liet een spottend lachje horen. ‘En jij denkt dat je haar wel verdient?’
‘Geen van ons beiden. Ze is te perfect voor ons allebei.’
‘Heb je haar daarom verpest?’
Hij grijnsde met een kapotte onderlip. ‘Misschien wist ik dat het gewoon een kwestie van tijd was voordat jij ontdekte dat ik het was. Misschien wilde ik haar gewoon verpesten voordat jij haar weer kon hebben.’
‘Maar nu zul je sterven in de wetenschap dat ik haar heb gevonden en mettertijd zul je niets anders zijn dan de overblijfselen van een nachtmerrie. Ze is van mij, Darion. Ze is al van mij sinds ze door het gangpad liep en geen enkele hoeveelheid marteling kan daaraan iets veranderen.’
Hij haalde zijn schouders op en kromp ineen bij de beweging. ‘O, lieve broer, je ziet het grotere plaatje niet, of wel? Uiteindelijk maakt het niet uit of je haar hebt gevonden of niet, of dat je me vandaag gaat vermoorden…’
‘O, ik ga je vermoorden,’ knarste ik tussen opeengeklemde tanden.
‘Het maakt niet uit, want ik zal er altijd zijn, Gian. Ik zal er verdomme altijd zijn. Ik zal degene zijn aan wie ze denkt als ze ’s ochtends wakker wordt en de laatste persoon aan wie ze denkt als ze ’s avonds haar ogen sluit. En als je haar aanraakt, haar kust,’ hij grijnsde, ‘als je haar neukt, zal het mijn gezicht zijn dat ze ziet, want ik zal in haar hoofd zitten, ervoor zorgend dat er geen fucking plek is voor jou. Dus, zie je, Gian, al ben jij de broer die het meisje kreeg,’ zijn ogen boorden zich in de mijne, ‘ik ben de broer die haar heeft gebroken en er is niets wat jij kunt doen om haar te herstellen.’
De druk van mijn eigen kokende bloed was te veel, mijn woede was een razende storm die ik niet langer kon tegenhouden. Mijn borst brandde, mijn spieren trilden en ik greep het eerste wat ik kon vinden: een rotanstok die op het aanrecht rechts van me lag. Een woedende schreeuw scheurde door mijn keel terwijl ik de stok door de lucht zwaaide en Darion in het gezicht sloeg.
‘Fuck you,’ riep ik, opnieuw met mijn arm zwaaiend en zijn andere wang rakend met een berekende achterhandse slag. De sneden waren er meteen, het bloed stroomde uit het gapende vlees.
Darion schreeuwde, hij jammerde verdomme als een stervend varken en mijn woede was meteen verslaafd aan het geluid.
‘Je zou moeten branden in de hel.’ Ik snauwde het hem toe, mijn tanden zo hard op elkaar geklemd, dat ik zeker wist dat ze zouden breken. ‘Je verdient het niet om te sterven. Je verdient het om te lijden.’
Dit keer kon Darion niet terugslaan met woorden gedrenkt in wrok. Hij had het te druk met snikken en ik kon me voorstellen dat het zout van zijn tranen vreselijk brandde in de rauwe open huid van zijn wangen.
‘Maar het punt is,’ ik pakte de achterkant van zijn stoel en trok die naar beneden, waardoor hij tegen de harde vloer sloeg en het hout spleet, ‘dat je het ook niet verdient om te leven.’
Ik bukte me en greep de kettingen, zijn zwaaiende armen en benen in bedwang houdend toen hij worstelde om vrij te komen.
‘Laat me je helpen.’ Ik trok aan de kettingen en stond toe dat hij vrij kronkelde. De gebroken stoel lag in stukken om ons heen. Maar met een gezwollen oog en een in elkaar geslagen gezicht was het onmogelijk voor hem om met mij te vechten. Zelfs de duivel zelf kon mijn toorn niet overleven, niet vandaag.
‘Nu,’ ik pakte hem bij zijn enkels en sleepte hem over de vloer naar de stalen kooi, ‘zal ik je eens laten proeven van je eigen fucking medicijn.’
‘Gian…’
Met de kracht van een man gevoed door niets anders dan het rode van wraak duwde ik zijn zielige reet in de kooi, schoppend tegen zijn knieën om hem erin te laten passen voordat ik deze dichtsloeg en vergrendelde met het slot.
Ik deed een stap achteruit en wendde mijn ogen geen moment van hem af. ‘Ik heb nog een vraag voor jou. Het meisje…’
‘Welk meisje?’
‘Het meisje dat in de kofferbak van Irina’s auto werd gestopt. Was jij dat?’
Met de rug van zijn hand raakte hij zijn kapotte lip aan en kromp ineen.
‘Was jij dat, Darion?’ riep ik, want mijn geduld raakte op.
Hij hoestte en spuugde een mondvol bloed uit waarna hij zijn verwarde blik op mij richtte. ‘Ik stond die avond buiten je slaapkamer en luisterde hoe jij haar neukte.’
Gal kroop omhoog in mijn keel.
‘Ik denk niet dat ik je ooit zo heb gehaat als die avond.’
‘Je bent ziekelijk.’
‘Hoe dan ook,’ zijn uitdrukking ging van donker naar gepijnigd, ‘er brak iets in me toen ik hoorde hoe je eindelijk je vrouw opeiste. De woede, de boosheid, ik moest het kwijt. Ik moest ervan af zien te komen.’
‘Dus vermoordde je dat meisje.’ Mijn maag draaide om.
Zijn ogen werden wazig terwijl hij langs me heen in het niets staarde. ‘Ik stelde me voor dat zij het was. Terwijl ik dat meisje neukte, kon ik Daniela’s lange, mooie, rode krullen zien en ik deed alsof het haar gekreun was dat ik hoorde toen ik in haar kwam.’
Ik lanceerde mezelf naar de kooi, ik wilde de klootzak aan stukken scheuren. ‘Ik ga ervan genieten om jou te zien sterven, jij zieke klootzak.’
Zijn maniakale lach was bijna net zo misselijkmakend als horen hoe botten breken. ‘Jij bent zo’n voorspelbaar stuk stront, weet je dat? Je kunt jezelf niet eens inhouden om mijn hele verhaal aan te horen.’
‘Ik heb liever dat je stikt in je eigen bloed.’
‘Jij stelde de vraag.’
‘Ik ben klaar met praten.’
‘Maar ik ben nog niet klaar met het vertellen van mijn verhaal.’ Hij pakte de stalen tralies en bracht zijn gezicht dicht bij het mijne, zijn ogen wervelden van wilde waanzin. ‘Ik heb de hoer verwond, simpelweg omdat ze haar niet was.’
‘Jezus Christus,’ hijgde ik. ‘Waarom legde je haar in Irina’s auto?’
Hij haalde zijn schouders op, het bloed liep nog steeds over zijn gezicht uit de open wonden op zijn wangen. ‘Ik wist dat ze naar jou zou komen rennen. Dat doet ze altijd. En ik wist dat het met je hoofd zou kloten.’ Zijn lippen krulden in een grauw. ‘Jij hebt deze slopende behoefte om fucking anderen te willen redden die zichzelf niet kunnen redden, omdat jij, mijn beste broer, jezelf ook niet kunt redden.’ Hij hield zijn hoofd schuin. ‘Wie is er nu aan het compenseren?’
Het enige wat ik kon doen, was hem aanstaren, terwijl mijn woorden verdronken in walging voor mijn eigen vlees en bloed. Het was te surreëel.
Er barstte een vlaag van hysterie in hem los en zijn maniakale gelach sneed door de kamer als een duivelsballade die naar mijn botten klauwde. ‘Kon je die moorddadige blik in je ogen op dit moment maar eens zien. Je kunt me wel vermoorden, broer, maar je zult nooit vrij van me zijn. Nooit!’
Meer hysterisch gelach echode tegen de muren en ik deed een stap achteruit toen hij tegen de kooi begon te slaan met de losse kettingen. ‘Vermoord me, broer! Vermoord me! Ik heb me vermaakt met jouw hoer, dus ik sterf als een gelukkig man!’
De man in de kooi was niet mijn broer, hij was niet eens fucking menselijk. Waanzin en obsessie hadden hem zo verbogen en vervormd dat ik hem niet meer herkende. Hij was niet langer het baby’tje dat mijn ouders uit het ziekenhuis mee naar huis brachten. Hij was niet de baby die mijn moeder in haar armen wiegde terwijl ik toekeek hoe ze hem voedde. Hij was niet de jongen die ik achtervolgde door de gangen van ons belachelijk grote huis. En hij was al zeker niet de broer met wie ik samen snoep stal uit de keukenkast of de broer met wie ik zo hard moest lachen dat het pijn deed, omdat we de tuinmannen voor de gek hielden met nepslangen en spinnen.
De man die lachte als een demonisch wezen in de kooi, was niet Darion en om die reden twijfelde ik er niet aan dat ik niets anders wilde dan hem zijn laatste adem laten uitblazen op de meest onmenselijke manier die mogelijk was.
Ik doorzocht de kamer en zag een kleine bus aanstekervloeistof en een Zippo aansteker die ik hem gaf voor zijn eenentwintigste verjaardag. Zonder er twee keer over na te denken pakte ik deze en spoot de vloeistof over de vloer en over de kooi. Darion dook weg, hief zijn armen op en probeerde zo te voorkomen dat het op zijn gezicht kwam. ‘Wat doe je?’
Ik kneep de laatste druppel uit de bus, de sterke geur van olie vulde de lucht en brandde in mijn neusgaten. ‘Ik bereid je voor op wat er gaat komen.’ Met het kussentje van mijn duim stak ik de aansteker aan, zijn kenmerkende klik weerklonk alsof het de laatste fucking spijker in mijn broers doodskist was. Ik keek Darion in de ogen terwijl de kleine vlam flikkerde met dodelijke bedoelingen. ‘Tot in de hel, broertje.’