Gian
Zes weken later
Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het geen moeilijke en stressvolle tijd was geweest voor iedereen in dit huis. Maar niets van dat alles kon de opluchting die ik voelde om haar terug te hebben overschaduwen. Veilig. Om haar weer te kunnen vasthouden en haar door de tuin te zien wandelen was fucking gelukzaligheid.
Maar de dingen waren anders.
Zij was anders.
Ik was geen complete klootzak die verwachtte dat ze dezelfde Daniela zou zijn als voordat mijn psychopaatbroer besloot om van haar zijn persoonlijke fucking opblaaspop te maken. Ik kende niemand die nog hetzelfde zou zijn geweest na te hebben meegemaakt wat zij had meegemaakt. Maar ik haatte het om in haar ogen te kijken en alleen maar pijn te zien. Hartzeer. Spijt. Hem. Het klootte met mijn hoofd te weten dat hij gelijk had op die momenten vlak voordat ik hem naar de hel stuurde. Maar hij waarschuwde me, vertelde me dat ik nooit meer van hem af zou komen en zij ook niet.
Mijn telefoon ging en ik wist meteen wie het was. Hij belde vrijwel elke dag en ik had erg selectief opgenomen.
Ik ging op een van de ligstoelen zitten en leunde achterover, niet in het minst geïnteresseerd in wat mijn vader verdomme ook maar te zeggen had. Toch besloot ik hem een plezier te doen door te doen alsof.
‘Wat wil je, pap?’
‘Waar heb jij gezeten?’
‘Ik heb voor mijn getraumatiseerde vrouw en haar gehandicapte zus gezorgd voor het geval je dat vergeten was.’
‘Hoe kon ik dat vergeten terwijl jij en je vrouw al deze leugens over je broer verzonnen?’
‘Het zijn geen leugens,’ snauwde ik.
‘Heb je enig idee wat dit met onze familie zal doen? Hoe je eigen vlees en bloed beschuldigen onze reputatie bij onze bondgenoten zal vernietigen?’
Ik maakte een spottend geluid. ‘Heb je enig idee hoeveel ik hier niet om geef?’
‘Dat is precies het soort gedrag dat deze situatie alleen maar erger maakt.’
‘Erger?’ Ik ging rechtop zitten terwijl mijn spieren samentrokken. ‘Hoe kan deze situatie erger worden? Eerst schoot Darion mijn schoonzus neer, waardoor ze vanaf haar middel verlamd raakte. Daarna ontvoerde hij mijn vrouw, hield haar gevangen in een kooi als een dier en verkrachtte haar terwijl hij haar martelde.’ Ik stond op. ‘Vertel me eens, vader, hoe in de naam van Jezus fucking Christus mijn gedrag dit erger maakt?’ Gal kwam omhoog in mijn keel en bitterheid nestelde zich op mijn tong. Als mijn vader op dit moment voor me had gestaan, zou ik woest worden en iets doen waarvan ik nadien spijt zou krijgen, zoals die verdomde naïviteit die hij meedroeg over mijn broer uit zijn onwetende fucking reet schoppen.
Zijn stilte was oorverdovend en leek zich eeuwenlang uit te strekken. Ik kreeg het nadrukkelijke gevoel dat mijn vader woorden tekortkwam. Goed, want ik wist niet zeker hoeveel van zijn gelul ik nog aankon voordat ik werkelijk mijn geduld verloor.
‘Moet ik je eraan herinneren wat de gevolgen zullen zijn als deze leugens openbaar worden?’
‘Het zijn geen leugens! En is dat een bedreiging?’
‘Alleen als jij en je vrouw besluiten iets doms te doen.’
Ik balde mijn vuist. ‘Ik zou de volgende woorden die uit je mond komen heel verstandig kiezen als ik jou was, vader.’
‘Je hebt geen bewijs,’ gromde hij en ik stelde me voor hoe hij zijn mond tegen de ontvanger duwde, de telefoon stevig in zijn hand geklemd. ‘Dus ik stel voor dat je deze leugens laat rusten, voordat je vrouw eindigt met een doelwit op haar rug.’
‘Bedreig haar niet. En ik heb bewijs. Ik heb het met mijn eigen fucking ogen gezien.’
‘Leugenaar! Stel me niet op de proef, Gian. Ik bid tot God dat ik er niet achter kom dat jij iets te maken hebt met Darion zijn verdwijning.’
‘Ik ben klaar met dit gesprek.’ Ik hing op en gooide mijn telefoon op de tafel, met het gevoel dat ik zou kunnen schreeuwen of iets dood kon slaan.
Mijn broer was een motherfucking psychopaat en mijn vader weigerde dat te geloven. Of misschien geloofde hij het wel en koos hij er gewoon voor om het over het hoofd te zien in een poging de reputatie van onze familie te redden.
Het feit dat mijn vader niet wist dat Darion dood was, zorgde ervoor dat ongemak zich als een ziekte door mijn lichaam verspreidde. Als hij erachter zou komen dat ik, zijn oudste zoon, zijn eigen vlees en bloed tot as had verbrand, zou het fucking oorlog zijn. Maar dat was een strijd voor een andere keer. Daniela had genoeg op haar bord liggen en mijn bekentenis zou alleen maar exploderen tot een volwaardig woedende oorlog, iets waar geen van ons op dit moment het mentale vermogen voor had om ermee om te gaan.
Ik draaide me om en keek toe hoe Daniela over het zwembadterras liep. We hadden het nog niet gehad over het feit dat ze zelf geen kinderen kon krijgen sinds de dokter haar op de hoogte bracht van de spoedhysterectomie. Telkens wanneer ik probeerde het onderwerp ter sprake te brengen, was het alsof er een onzichtbare sluier over haar werd gedrapeerd die de wereld buitensloot, mij buitensloot. Het was overduidelijk iets waarover ze niet wilde nadenken of praten. Maar terwijl zij ronddwaalde in de tuin, kon iedereen zien dat ze iets zwaars op haar lever had. Of het nu haar eigen trauma was of het feit dat haar zus nooit meer zou kunnen lopen vanwege een psychotische klootzak die deze ziekelijke fucking obsessie voor haar had. Wat het ook was, het maakte haar kapot. Langzaamaan. Ik kon het zien. Voelen. En het ergste was dat ik niet zeker wist of ik er iets aan kon doen.
‘Is alles goed met mevrouw Daniela?’ Gabriela zette een dienblad op de tafel die aan de zijkant van het terras bij het zwembad stond.
‘Alles is goed met haar,’ antwoordde ik, terwijl ik naar Daniela bleef kijken, die haarlokken uit haar gezicht veegde toen de bries haar rode krullen raakte. God, wat hield ik van de manier waarop de zon die mooie lokken kuste, waardoor ze in gesmolten goud veranderden.
De smaragdgroene playsuit die ze droeg, zorgde ervoor dat je makkelijk kon zien hoeveel gewicht ze had verloren. Haar zandloperfiguur had haar jurken en playsuits steeds mooi gevuld en haar heupen geaccentueerd. Maar haar kleding werd alsmaar meer te groot voor haar, omdat haar eetlust achteruit bleef gaan.
Ik wierp een blik op de vijgen- en geitenkaassalade die Gabriela voor de lunch had bereid en hoopte dat Daniela vandaag een betere eetlust had.
Ik bedankte Gabriela voor de lunch en ze liep weer naar binnen op het moment dat Daniela naar me toe kwam en me een kuise kus op mijn wang gaf. ‘Vind je het erg als ik de lunch oversla? Ik ben uitgeput en ik denk dat een middagdutje precies is wat ik nu nodig heb.’
Ik sloeg mijn arm om haar middel, me er volledig van bewust hoe ze verstijfde door de actie.
‘Wat jij nodig hebt, is eten.’
‘Ik weet zeker dat het overslaan van de lunch niet schadelijk is voor mijn gezondheid, Gian.’
‘Maar dat is het nu net, het is niet alleen de lunch die je de laatste tijd overslaat. Gisteravond heb je ook niet gegeten.’
Ze beet op haar lip en maakte zich los uit mijn greep. ‘Misschien is het de hormoontherapie die de dokter me heeft voorgeschreven. Ik denk dat die mijn eetlust bederft.’
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. ‘Zijn het de hormonen of de nachtmerries?’
Haar uitdrukking veranderde, haar wangen werden bleek, maar ik kon in haar ogen zien dat ze precies begreep waarover ik het had.
‘Ik weet het, Daniela.’ Ik liep weer naar haar toe. ‘Ik weet dat je nachtmerries hebt. Het is moeilijk te missen als je wakker wordt van iemand die schreeuwt, om dan te beseffen dat het de vrouw is die naast je slaapt, doordrenkt van het zweet, vechtend tegen deze verdomde onzichtbare demonen.’
Ze sloeg haar handen voor zich in elkaar en wendde haar blik af van de mijne. ‘Ik zal Gabriela vragen om een van de gastenkamers voor me klaar te maken, zodat ik jou niet stoor.’
‘Mij storen? Je stoort me niet. Het feit dat je niet tegen me praat, stoort me. Hoe je probeert te doen alsof er niets mis is, terwijl iedereen in dit huis weet dat er een shitload mis is, stoort me.’
Ze zoog op haar onderlip en haar blik dwaalde rond naar alles, behalve naar mij. ‘Het spijt me.’
‘Je hoeft nergens spijt van te hebben.’ Ik deed een stap dichterbij en legde een hand om haar middel, ik keek naar beneden terwijl ik haar wang vastpakte. ‘Stop met te zeggen dat het je spijt, Daniela. Laat me jou gewoon helpen. Ik wil jou helpen.’
Ze leunde dieper in mijn aanraking en sloot haar ogen alsof ze daar een moment van troost vond en mijn hart verlangde ernaar haar dat te geven. Om haar troost te zijn, haar soelaas, haar verdomde toevluchtsoord waar ze heen kon gaan als ze hunkerde naar rust en stilte van de razende gedachten waarvan ik wist dat ze haar plaagden.
‘Laat me jou alsjeblieft helpen.’ Het pleidooi bloedde uit mijn hart en stroomde uit mijn ziel. ‘Jij bent mijn vrouw, Daniela.’
‘Dat weet ik.’ Ze hapte naar adem. ‘En ik probeer, ik probeer de vrouw te zijn die je nodig hebt.’
‘Nee.’ Ik nam haar beide wangen in mijn handpalmen en dwong haar me aan te kijken. ‘Ik wil niet dat je de vrouw bent die ik nodig heb. Ik wil de man zijn die jij nodig hebt, maar je moet me binnenlaten. Je moet naar me toe komen, me vertrouwen.’
‘Dat probeer ik.’ Ze snoof terwijl een traan over haar mooie gezicht gleed. Die ene traan had de kracht om mijn hart wijd open te snijden en het in mijn borst te laten bloeden. ‘Ik probeer het, Gian. Dat doe ik echt. Toen ik wakker werd in het ziekenhuis en jij me vertelde dat Darion me geen pijn meer kon doen, wist ik dat je bedoelde dat hij dood was.’ Ze legde haar hand op de mijne, die nog steeds haar wang vasthield. ‘Ik wist dat je hem had vermoord en ik wist ook wat een last dat voor jou moest zijn.’
‘Nee,’ ik schudde mijn hoofd, ‘geloof me, het is geen last. De enige last die ik draag, is de spijt dat ik hem niet meer heb laten lijden.’
‘Hij was je broer, Gian.’
‘En jij bent mijn vrouw,’ knarste ik tussen opeengeklemde tanden en ik trok haar lichaam dichter naar het mijne terwijl wanhoop mijn aderen vulde. ‘Jij bent mijn vrouw en ik kan je verzekeren dat ik geen last draag, geen spijt heb dat ik het leven van mijn broer heb genomen.’
‘Waarom heb je het dan nog niet aan je vader verteld?’ Ze keek me aan op een manier alsof ze dacht het antwoord reeds te kennen en daardoor medelijden met me had.
Ik liet haar gezicht los en deed een stap achteruit. Door mijn brein raasden duizend gedachten, allemaal dezelfde kant op: mijn behoefte om haar te beschermen tegen nog meer anarchie.
‘Je weet hoe onze families werken, Daniela. We hebben onze eigen gewoontes, onze eigen regels. Ik probeer jou gewoon te beschermen.’
Haar ogen vernauwden zich, pijn beschilderde al haar gelaatstrekken. ‘Weet je zeker dat dat het is?’
‘Stop, oké? Stop gewoon. Jij denkt, omdat jij met deze spijt leeft over wat er is gebeurd met Alessa en haat dat je niets kon doen om haar te helpen, dat ik hetzelfde voel. Dat ik op de een of andere manier spijt voel over wat ik heb gedaan.’ Ik drukte een vinger tegen mijn borst. ‘Nou, dat is niet zo. Darion en ik hadden nooit zo’n sterke band zoals jij en Alessa hebben. Je zus is geen fucking psychopaat die de persoon van wie jij hield bij je wegnam, haar pijn deed en nu, zelfs na de dood, nog steeds blijft achtervolgen.’ Ik deed een stap dichterbij toen woede mijn zelfbeheersing verstikte. ‘Darion was een motherfucking gestoorde, een monster dat verdiende te sterven. Dus, denk geen moment dat ik er spijt van heb dat ik degene ben die hem naar de hel heeft gestuurd, begrijp je me?’
Ze zei geen woord. Ze bewoog niet eens. Het enige wat ze deed, was daar staan, naar me starend alsof ze niet eens zeker wist naar wie ze keek. God, wat haatte ik dat. Ik haatte het dat deze kloof tussen ons elke dag groter leek te worden, maar ik moest dit ene ding duidelijk maken, ongeacht welke andere gedachten haar ook bezighielden. Dat ik spijt zou hebben omdat ik Darion doodde en rouwde om hem was simpelweg niet waar. Niet in het minst.
‘Ik heb veel slapeloze nachten,’ zei ik. ‘Maar ik kan je beloven dat Darion laten branden in de hel niet een van de redenen is waarom ik wakker lig, dat zweer ik bij God.’
Ik kon mijn spieren voelen trillen door de drive om haar te laten begrijpen dat zij mijn eerste en meest belangrijke prioriteit was. Alles wat ik deed, deed ik voor haar.
Ze beet op haar onderlip en deed een paar passen, tot ze haar armen om mijn middel sloeg en haar gezicht tegen mijn borst nestelde. Twee fucking seconden stond ik als bevroren, niet bewegend, mijn geest een puinhoop en mijn binnenste strakgetrokken.
‘Ik doe mijn best, Gian.’
Uiteindelijk sloeg ik mijn armen om haar heen en pakte haar stevig vast. ‘Dat weet ik.’ Gedurende een eeuwigheid stonden we daar, ondergedompeld in elkaar en ons bestaan absorbeerde de pijn die ons ervan weerhield vooruit te gaan, dreigend om ons in onzekerheid te houden. Maar dat kon ik niet toestaan. Dat zou ik niet doen.
‘Als je niet met mij wil praten, moet je misschien met iemand anders gaan praten. Een therapeut.’
Ze schudde mijn armen van zich af en deed een stap achteruit. ‘Ik ben niet gek.’
‘Natuurlijk ben je niet gek.’ Ik probeerde naar haar te reiken, maar ze liep weg.
‘Ik heb gewoon wat tijd nodig, oké? Geef me gewoon wat tijd.’
Ik zuchtte en haalde een hand door mijn haar.
‘Vat dit alsjeblieft niet verkeerd op, maar weet je zeker dat Alessa in de buurt hebben op dit moment het beste voor je is?’
‘Wat?’ Ze deinsde achteruit en staarde me aan met samengeknepen ogen en opgetrokken wenkbrauwen.
‘Zoals ik al zei, vat dit niet verkeerd op. Ik denk gewoon niet dat Alessa’s aanwezigheid en er dagelijks aan herinnerd worden dat ze verlamd is, goed voor je is, niet als je jouw eigen trauma’s te verwerken hebt.’
Ze kruiste haar benen en liet een honend geluid horen. ‘Vertel me eens, Gian, denk je dat, als Alessa hier niet was en ik haar niet elke dag in die rolstoel zou zien zitten, dat ik er niet aan zou denken of mezelf schuldig zou voelen tegenover haar en voor wat ze heeft verloren?’
‘Dat is niet wat ik zeg.’
‘Wat zeg je dan wel?’
Gedurende wat voelde als fucking eeuwen boorden onze ogen zich in elkaar. Het deel van haar oog dat opviel door de andere kleur, verdonkerde nog harder dan de rest van haar irissen en ik wist dat ze in stilte ziedend was vanbinnen.
‘Ik zeg alleen maar dat jouw genezing net zo belangrijk is als die van Alessa.’
‘Hoe durf je?’ sneerde ze en haar ogen werden twee tinten donkerder. ‘Hoe durf je dat wat ik heb meegemaakt te vergelijken met Alessa, die verdomme nooit meer zal kunnen lopen? Ze zal op haar trouwdag niet door het gangpad kunnen lopen of die eerste dans hebben met haar nieuwe echtgenoot op de receptie. Mijn god, Gian, ze zal nooit kunnen spelen en door de tuin rennen met haar eigen kinderen.’
‘En jij ook niet.’
De woorden glipten uit mijn mond voordat ik erover na kon denken en ik had er spijt van zodra ze mijn mond verlieten. Haar gezicht betrok alsof de schaduw van de hel over haar was neergedaald. De pijn. De kwelling. De woede.
‘Daniela…’
‘Ik ben me er volledig van bewust dat ik niet in staat zal zijn om met mijn eigen kinderen door een tuin te rennen.’
‘En dat is iets wat jou vanbinnen moet opvreten, iets waar we vroeg of laat over zullen moeten praten.’
‘Waarom?’ Haar onderlip trilde en haar ogen glinsterden van onvergoten tranen. ‘Het is niet alsof erover praten ook maar iets zal veranderen. Erover praten zal me niet op magische wijze een baarmoeder geven, zodat ik mijn eigen kinderen kan dragen en mijn man een erfgenaam kan geven.’
‘Niet doen.’ Ik schudde mijn hoofd en zette een hand in mijn middel. ‘Je weet dat ik daar niet om geef.’
‘Mijn vader wel.’ Ze ademde in en haar schouders zakten alsof ze het gewicht van de wereld torsten. ‘Mijn vader geeft er zoveel om dat ik niet in staat ben een Silvestro-Moretti erfgenaam te krijgen, dat hij niet meer met me heeft gesproken sinds ik het ziekenhuis verliet. Geen telefoontje. Geen bericht. Geen bezoek. Niets.’ Haar stem was gevuld met gelijke delen gekwetstheid, pijn en rancune.
Ik dacht niet dat het mogelijk was om Emilio Moretti nog meer te haten dan ik al deed, maar toen ik de hoeveelheid verdriet zag die hij bij mijn vrouw veroorzaakte, duwde dat mijn afkeer voor hem naar een compleet ander motherfucking niveau. Het enige waar hij om gaf, was macht, geld en dat mensen in hun fucking schoenen zouden staan beven als ze zijn naam hoorden. Maar hij was niets meer dan een zielloze, egoïstische klootzak.
‘Luister naar me.’ Ik schoof naar voren, legde mijn handen op haar schouders en kneep er stevig in, zodat ze niet weg kon. ‘Sta niet toe dat je vaders tekortkomingen een extra gewicht worden dat jij moet dragen.’
Ze glimlachte, maar er was niets vriendelijks of liefdevols aan. ‘Denk je dat dit de eerste keer was dat ik werd opgezadeld met de bullshit van mijn vader?’ Ze klemde haar tanden op elkaar en leunde dichter naar me toe. ‘Ik werd ermee opgezadeld op de dag dat hij me vertelde dat ik nooit de luxe zou hebben om mijn eigen man te kiezen. Mijn vader werd een last die ik moest dragen, omdat het anders die van mijn zus werd als ik het niet deed. En kijk waar het ons heeft gebracht.’ Ze richtte zich op en rechtte haar schouders, met een verharde blik in haar ogen die ik nooit eerder had gezien. ‘Nu begin ik me af te vragen of wat ik deed werkelijk Alessa beschermde… of dat ze beter af was geweest als zij degene was die met de oudste Silvestro-broer moest trouwen, in plaats van ik.’
Ik was te stomverbaasd om te bewegen, was fucking sprakeloos en keek alleen maar toe terwijl zij het huis binnen stormde.
Haar woorden raakten een gevoelige snaar in me en mijn hart voelde twee ton zwaarder dan voorheen. Ik wist dat ze pijn had. Ik wist dat ze het moeilijk had. Wat ik niet wist, was hoe ik haar kon helpen. Ik wist niet wie ik voor haar moest zijn: de aardige, steunende echtgenoot die om haar heen hing en haar vertroetelde tot ze uiteindelijk de behoefte voelde om me in vertrouwen te nemen en haar pijn te delen of de klootzak van een echtgenoot met wie ze trouwde, de man die eiste, de man die haar uitdaagde om me haar slechtste kanten te laten zien, door het fucking beste te zijn wat ze kon zijn.
‘Ze zal zichzelf hoe dan ook de schuld geven van wat er met mij is gebeurd.’
Ik draaide me om en zag Alessa haar rolstoel naar me toe sturen. ‘Hoeveel van dat gesprek heb je gehoord?’
‘Het hele gesprek. Maar ik wist al alles wat er werd gezegd.’
Ik trok een wenkbrauw op. ‘Je weet…’
‘Ja. Ik weet van het gearrangeerde huwelijk en hoe mijn vader ermee dreigde mij uit te huwelijken als Daniela het niet deed.’
‘Hoe…?’
Ze haalde haar schouders op, waarna ze haar handen op de blauwe gehaakte deken legde die over haar benen was gedrapeerd. ‘Ik hoorde mijn ouders praten in de ziekenhuiskamer toen ze dachten dat ik sliep. Mijn moeder geeft mijn vader de schuld van alles.’
‘Goed. Hoort ze ook te doen. Wil je wat drinken?’ Ik liep naar binnen naar de bar.
‘Vertel me alsjeblieft dat je wodka hebt?’
‘Die heb ik. Maar je zus biedt me mijn ballen aan op een presenteerblaadje als ze erachter komt dat ik je alcohol gaf.’
Alessa lachte spottend. ‘Wat niet weet, niet deert.’
Ik gaf haar een glas wodka. ‘En dat is precies hetzelfde sentiment als dat je zus heeft. Wat jij niet weet, kan haar niet deren.’
Alessa glimlachte, maar de glimlach bereikte haar ogen niet. ‘Heeft hij haar zoveel pijn gedaan? Zo erg dat ze geen kinderen meer kan krijgen?’
Ik zuchtte diep en liet mijn hoofd hangen. ‘Ja.’ Een eenvoudig antwoord op een ingewikkelde en gestoorde situatie.
‘Wat voel jij daarbij?’
Ik keek haar kant op en fronste. ‘Ik?’
‘Ja. Het heeft ook invloed op jou. Aangezien Daniela geen kinderen kan krijgen, jij ook niet.’
‘Dat weet ik, ik…’ Ik keek uit over het zwembad. ‘Ik heb geen moment gehad om na te denken over wat ik erbij voel. Tot nu toe is het enige waaraan ik heb gedacht hoe zij zich voelt, hoe zij ermee omgaat.’ En dat was de eerlijke waarheid. Tuurlijk, diep vanbinnen wist ik dat dit betekende dat ik nooit kinderen van mezelf zou hebben. Ik had het gewoon nooit gezien als een last die ik moest dragen, niet vergeleken met waar Daniela de rest van haar dagen mee moest leven.
Alessa’s lippen krulden aan de randen en dit keer bereikte de glimlach haar ogen wel. ‘Je bent toch nog niet zo’n lul.’
‘Lul?’ Ik grijnsde. ‘Wie zei dat ik een lul was?’
‘Dat zul je nooit weten.’ Ze draaide de rolstoel en reed het huis weer in, mij achterlatend met een geamuseerde grijns. Ik kon niet anders dan dit meisje respecteren, omdat ze haar geest niet liet breken door deze verdomde rolstoel. Als Daniela maar voorbij haar schuldgevoel kon kijken, zou ze dat ook beseffen.
‘O, trouwens,’ riep Alessa over haar schouder, ‘als ik je wat advies mag geven… behandel Daniela niet anders. Je weet wel, laat haar niet merken dat je medelijden met haar hebt. Medelijden geeft haar het gevoel dat ze zwak is en er is niets wat Daniela meer haat dan zichzelf zwak voelen.’
‘Bedankt voor het advies.’
‘Daar heb je een schoonzus voor.’
Ik hief mijn glas in haar richting en liep langs het zwembad om bij de trap te gaan staan die naar de tuin leidde. Alle bloemen die Daniela had besteld voor de shitshow met Darion waren nog steeds niet geplant. Ze stonden in de tijdelijke zwarte plantenzakken met het beetje aarde dat ze hadden. Eerder, toen ze langs hen liep, keek ze er niet één keer naar, alsof ze niet opmerkte dat ze daar stonden en een eigen plek nodig hadden om te worden geplant en te bloeien.
Ik legde mijn hoofd in mijn nek en sloot mijn ogen, ik voelde de zon op mijn gezicht schijnen. Misschien was ik een masochist of simpelweg krankzinnig, maar ik probeerde het me voor te stellen. Ik probeerde het mentale beeld te creëren hoe het voor haar moest zijn geweest. Hoe het moest voelen om opgesloten te zitten in die kooi als het een of andere hondsdolle dier, uitgehongerd en gewond, niet wetend wat er zou gebeuren van het ene op het andere moment, om constant bang te zijn terwijl angst de honger in je maag voedde.
Mijn hart begon te bonzen, een smeekbede aan me om te stoppen eraan te denken, voordat het uit mijn borst scheurde, om dood te bloeden aan mijn voeten.
Maar ik wilde meer. Ik wilde meer voelen, want misschien als ik mijn eigen woede en schuldgevoel bij elkaar kon vegen, dat ik dan een fractie zou kunnen voelen van wat zij had moeten doorstaan.
Ik hield mijn hoofd schuin, mijn ogen nog steeds gesloten, en dwong mezelf de donkerste fucking weg op te gaan die ik in mijn gedachten kon creëren: mijn vrouw, naakt en vastgebonden.
Mijn hartslag versnelde, het zweet parelde in mijn nek en druppelde langs mijn ruggengraat. Ik knarsetandde toen woedde door mijn lichaam begon te branden en sissen. Elke ader pulseerde vlak onder het oppervlak van mijn huid. Het was toen ik haar zo verdomd duidelijk kon horen huilen alsof ik erbij was, haar smeekbeden aan hem om te stoppen, maar haar gesmeek was aan dovenmansoren gericht toen hij verderging haar te molesteren en te verkrachten. Dat was het moment dat ik mezelf niet langer onder controle had, dat mijn demonen en woede in botsing kwamen. Het glas verbrijzelde in mijn handpalm en de stekende pijn haalde me uit die ellendige plek in mijn hoofd.
‘Jezus.’ Bloed droop uit mijn hand en bevlekte de geplaveide treden. Gebroken stukjes glas lagen verspreid rond mijn voeten en mijn hand brandde van meerdere snijwonden. Maar ik weigerde het te erkennen. Ik weigerde het verdomme te voelen… want niets, niets kon in de buurt komen van de hoeveelheid pijn die zij moest doorstaan. De fucking ellende en het lijden dat zij doormaakte, de ene martelende minuut na de andere en dat verdomme dagenlang.
Ik had hem nooit mogen doden. Ik had die aansteker nooit mogen aansteken. Darion had nog moeten leven en ademen. Hij had hier moeten zijn, zodat ik zijn vel eraf kon pellen, stukje na stukje, beetje bij beetje, dag na dag, en zijn geschreeuw bottelen als een fucking souvenir.
Ik toonde Darion een genade die hij niet verdiende en voor die fout zou ik de rest van mijn verdomde leven boeten.