Gian
Carnivale di Venezia.
Het was dé gebeurtenis waar mijn familie om bekendstond. Mijn ouders spaarden kosten noch moeite, ervoor zorgend dat het dé sociale gebeurtenis van het jaar was, elk jaar.
Maskers. Kostuums. Kleur. Lichten. Het was veel meer dan extravagant.
Daniela kwam uit de badkamer gelopen, gekleed in een witte kamerjas met waterdruppels die nog aan haar smetteloze huid kleefden. Ze glinsterden onder het schemerige licht van de slaapkamer en daagden me verdomd uit. Het verbaasde me dat hoe meer ik haar had, hoe vaker ik haar voelde komen om mijn pik, hoe meer ik haar fucking wilde.
‘Dus, vertel me eens wat meer over die Carnivale.’ Ze leunde tegen het dressoir, ondertussen haar haar afdrogend met een handdoek.
Ik richtte mijn aandacht op het kostuum dat ze voor mij had uitgekozen, goed wetend hoe fucking ongemakkelijk deze dingen waren, samen met die stomme maskers.
‘Nou,’ ik trok mijn shirt over mijn hoofd en gooide het op het bed, ‘volgens de legende begon de Carnivale di Venezia nadat de Venetiaanse Republiek de overwinning verklaarde op de Patriarch van Aquileia in 1162.’
‘Dus het is een overwinningsfeest?’
‘Zoiets. Mensen verzamelden zich op het San Marcoplein, feestvierend en dansend, en tegen de zeventiende eeuw werd het officieel. Maar het feest werd in 1797 verboden onder het bewind van de Heilige Roomse keizer, die het gebruik van maskers verbood.’
‘Waarom?’
‘Ik weet het niet zeker. Ik denk dat ik in slaap viel toen mijn vader ons dat deel vertelde.’
Ze lachte en pakte het witte porseleinen masker in de vorm van een hart, met glinsterend goud rondom de randen, bloedrode lippen en ingewikkelde zwarte filigraanpatronen rond de oogopeningen geschilderd. ‘Maar toch, vanwaar de maskers?’
Ik draaide me naar haar toe. ‘Ik denk niet dat iemand helemaal zeker weet wat het exacte verhaal achter de maskers is, maar sommigen zeggen dat het komt omdat Venetië een van de meest rigide klassenhiërarchieën had in Europa en op het Carnivale had iedereen de kans om zich uit te dossen zonder de regels voor hun sociale klasse te moeten volgen.’
Ze streek met een vinger over de rand van het masker. ‘Het was één nacht waarin alle mensen zich verstopten achter hun maskers en zich voordeden als iets wat ze niet waren.’
‘Waarschijnlijk. Het zou verklaren waarom dit feest zo belangrijk is voor mijn familie. Het enige verschil is dat het voor hen de enige nacht is waarop ze niet doen alsof en laten zien hoe slecht ze zijn.’
‘Ik denk dat ik over mijn ouders hetzelfde kan zeggen. Vooral over mijn vader.’
Ze legde het masker neer en de uitdrukking op haar gezicht gaf me het idee dat haar gedachten ver weg waren terwijl ze erop neerkeek. ‘Geen wonder dat ze er elk jaar met zoveel plezier naartoe gingen. Mijn vader is niet een van de goeden,’ ze keek me aan, ‘wel?’
Het deed pijn aan mijn hart om te zien hoe die gedachte haar bedroefd maakte. Het maakte me verdomd pissig dat Emilio niet het fatsoen had om er voor zijn dochters te zijn en dat zijn vrouw een fucking lafaard was, die altijd deed wat haar werd verteld, als een fucking teef aan de ketting. Ze gaven enkel om zichzelf en ik haatte het dat ik de omvang van die waarheid kende, nog iets waarvoor ik Daniela moest beschermen.
‘Je vader is een,’ ik zocht naar het juiste woord, ‘gecompliceerde man.’
Ze maakte een honend geluid. ‘Gecompliceerd? Ik herinner me de tijd dat je me vertelde dat mijn vader en grootvader hun imperium bouwden op de perversie van, hoe zei je het ook alweer?, zieke klootzakken zoals zij.’
‘Jezus,’ mompelde ik en herinnerde me het gesprek alsof het gisteren plaatsvond, op de trap na ons eerste diner als echtgenoot en vrouw. Elk woord dat ik die avond uitspuugde, was bedoeld om erin te hakken en te verwonden. ‘Ik was boos,’ antwoordde ik. ‘Ik zei dingen die ik niet had mogen zeggen.’
‘Maar het was wel de waarheid… nietwaar? Dat mijn vader de hulp van jouw familie nodig had om zijn zonden te begraven?’
Ik zuchtte en streek met mijn handpalm over mijn gezicht. ‘Zoals ik al zei, het is gecompliceerd.’
Ze beet op haar onderlip en ik hoorde de raderen in haar hoofd draaien. Die natte krullen van haar omlijstten haar prachtige gezicht.
‘Wat is het?’ vroeg ze, me behoedzaam aanstarend. ‘Wat zijn hun zonden waarnaar je verwees?’
Ik schudde mijn hoofd. ‘Dit is zonder twijfel een gesprek voor een andere dag.’ Het laatste wat Daniela nu nodig had, was weten hoe diep de shit met haar vader liep, hoe dicht haar familie zich bij haar eigen nachtmerrie bevond. De waarheid vertellen zou haar alleen maar een terugval bezorgen en ik wist niet zeker of ze daar ooit van terug zou kunnen komen.
‘Vertel het me alsjeblieft.’ Ook al smeekte ze me om het haar te vertellen, er lag een aarzeling in haar stem, voorzichtigheid, alsof ook zij bang was voor de nasleep die hoorde bij het ontdekken van de waarheid.
‘Luister naar me,’ ik legde mijn handpalmen om haar wangen en hield haar gezicht vast terwijl ik haar dwong om me in de ogen te kijken, ‘de zonden van jouw vader zijn niet die van jou. Hij heeft het overduidelijk gemaakt wat hij over jou en Alessa denkt en over wat er is gebeurd. Dus, wat je vader ook kiest om zijn pad naar de hel mee te effenen, het is niet jouw demon om mee te dragen.’ Ik kuste haar voorhoofd. ‘Geloof me, dat is het niet waard.’
Ze legde haar handen op de mijne en sloot haar ogen terwijl ze tegen me aan leunde. De stilte die tussen ons viel, was een teken dat deze kwestie was beslecht en het gesprek begraven om nooit weer te worden opgegraven.
‘Ik hou van je, Daniela. En alles wat ik doe is vanwege die liefde.’ Ik tilde haar kin op en claimde haar lippen met een tedere kus. Ik bleef even hangen, waarna ik me weer een paar centimeter terugtrok. ‘Het gaat nu alleen om ons. De wereld daarbuiten doet er niet langer toe. Alles zou mogen platbranden om ons heen. Het kan me niets schelen. Zolang ik jou helemaal mag hebben, en jij alles van mij accepteert, is dat het enige wat er verdomme toe doet. Oké?’
Ze glimlachte en ik was ervan overtuigd dat haar glimlach de wereldhonger kon overwinnen, wereldvrede kon brengen en de opwarming van de aarde kon tegengaan, want, bij god, hij ontwapende mij. Ik moest mezelf eraan herinneren dat ik ballen had en dat het schadelijk zou zijn voor mijn imago als ik zou smelten tot een hoopje zielige mannelijkheid, simpelweg omdat mijn vrouw de glimlach van een engel had.
‘Dus,’ ik draaide me om en keek naar het afzichtelijke monster dat mijn kostuum voor de avond was, ‘heb je enig idee hoe erg ik deze kleding verafschuw?’
Daniela liep naar de kledingzak die voor de kast hing en haalde er een jurk uit die bestond uit lagen rode zijde, zwart kant en gouden borduursels op het lijfje. Ze hield de jurk voor zich en ik kon de opwinding in haar ogen zien. ‘Wat denk je?’
‘Ik denk dat ik de Venetiaanse maskerade-jurken voor het eerst verleidelijk vind.’ Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en bestudeerde haar. ‘Maar weet je dit zeker?’
‘Wat? De jurk? Vind je hem niet leuk?’
‘Nee. Dat wel. Ik bedoel… naar dit feest gaan.’
‘Natuurlijk weet ik dat zeker.’ Ze legde de jurk op het bed. ‘Ik begrijp waarom je je zorgen maakt. Maar het leven gaat door, Gian. Ik moet doorgaan. Darion is weg en of je vader ons nu gelooft of niet is irrelevant.’ Ze kwam dichterbij en keek me aan. ‘Wat er wel toe doet, is dat we jouw familie en deze gemeenschap laten zien dat jij en ik dit samen doen als één en dat er niets is wat zij daaraan kunnen veranderen.’
‘Ik ben het met je eens, maar dit is de eerste keer dat je bij hen allemaal bent sinds…’ Ik zweeg. ‘Weet je zeker dat je er klaar voor bent? Want ik kan de plannen voor deze avond annuleren met het grootste plezier.’
‘Ook al is dat… vreemd lief van je, ik beloof je dat het goed met me gaat.’
Ik raakte haar wang aan en hield mijn hoofd schuin. ‘Met het risico als een egoïstische klootzak te klinken, dat ik ook ben, jou veilig en buiten gevaar houden is belangrijker voor mij dan wat dan ook.’
Een norse uitdrukking vestigde zich op haar mooie gelaatstrekken en ze keek neer op haar duimen, die nerveus ronddraaiden. ‘Ik weet dat we gezegd hebben dat we op een later moment zouden bespreken wat we zouden doen met betrekking tot onze toekomst. Maar ik wil dat je weet,’ ze keek naar me op, ‘dat ik niet met mezelf zou kunnen leven als ik wist dat mijn bescherming de hoge prijs droeg van het lijden van zoveel meisjes.’
Daar in haar ogen lag haar wanhopige pleidooi richting mij om te heroverwegen wat ze wist dat ik reeds had besloten. Het maakte niet uit dat ik had toegestemd om er later nog een keer over te praten, mijn besluit was al genomen. Dat wist ze. Ik wist het. Het was simpel. Ik zou mijn spullen pakken en mijn familie achterlaten zonder erover na te denken. Ik zou alles opgeven voor deze vrouw. Maar ik hield nog meer van haar vanwege haar pure hart en onbaatzuchtige ziel. Ze zette anderen altijd op de eerste plaats, zelfs als dat betekende dat haar leven in gevaar zou zijn.
Ik streek met het kussentje van mijn duim over haar onderlip. ‘Ik heb één keer gefaald ten opzichte van jou, maar je mag er zeker van zijn dat ik nooit meer zal falen.’
‘Je hebt niet gefaald,’ fluisterde ze terwijl ze mijn hand pakte en er een tedere kus op drukte. ‘Je hebt me gered, weet je nog?’
‘Je had nooit redding nodig mogen hebben.’ Spijt zaagde door mijn borst en klauwde naar mijn hart. Er was niets wat ik niet zou doen, als dat betekende dat ik haar pijn kon wissen, haar nachtmerries kon wegjagen. Ik zou mezelf met plezier uit haar leven verwijderen als dat zou betekenen dat zij rust zou hebben.
‘Stop. Blijven hangen in het verleden zal het niet veranderen. Maar het zou wel onze toekomst veranderen.’
Ik stapte dichterbij en nam haar beide handen in de mijne. ‘Op dit moment wil ik alleen een toekomst met jou erin. Veilig en beschermd.’ Ik kuste haar handen. ‘Weet gewoon dat ik met plezier overdag de hel zou bevechten, zolang ik wist dat ik dan jou ’s nachts in mijn armen kon houden.’
Haar wangen bloosden met een gezonde roze kleur en ik hield van de gedachte dat ik degene was die haar aan het blozen maakte. ‘Morgen kunnen we de hel bevechten,’ zei ze met een glimlach. ‘Maar vanavond dragen we onze maskers alsof de overwinning al van ons is.’