Daniela
1 jaar later
Er ging niets boven de eerste lentedag. Het was meer dan alleen de ontluikende bloemen, groene gazons en de geur van gras. De lente ging over een nieuw begin, het vinden van schoonheid en kleur na de wind en de regen. De natuur toonde ons dat de winter niet eeuwig duurde, ongeacht hoe koud en donker het was geweest.
De lente bracht genezing. Hoop. Schoonheid. En terwijl ik door de tuin liep, kijkend naar de bloemen die begonnen te bloeien en de bomen die weer kleur kregen, voelde ik dat mijn winter ook eindelijk voorbij was.
Een jaar geleden zag ik hoe het lijk van Darion uit het Silvestro-landgoed werd gedragen, samen met dat van zijn vader. Ik was er getuige van hoe de aarde hen tot zich nam toen ze werden begraven, hen uitwissend alsof ze nooit hadden bestaan.
Het kostte me veel tijd om te accepteren dat het monster dat me in mijn nachtmerries achtervolgde niet zou terugkeren, dat hij voorgoed weg was. Na die noodlottige avond in het Silvestro-huis moest ik mijn reis naar genezing weer helemaal opnieuw beginnen.
De herinneringen.
De nachtmerries.
De paniekaanvallen.
Het kwam allemaal op volle kracht terug en Gian en ik moesten weer helemaal bij het begin beginnen. Maar ik dankte God elke dag voor een man als Gian. Hij stond aan mijn zijde bij elke traan. Hield me vast na elke nachtmerrie. En hielp me door elke paniekaanval heen te ademen.
Hij sprak er haast nooit over, maar ik wist dat het verraad van zijn vader hem diep had geraakt. Het was voor hem al een bittere pil geweest om te dealen met de kwaadaardigheid van Darion. Maar het feit dat zijn vader het brein was, de bron van al het slechte dat ons was overkomen, lag heel zwaar op zijn hart.
Wat het nog erger maakte, was het feit dat de ziekte waarvoor Gian en Irina zo hard hadden gestreden om die uit te roeien, om een einde te maken aan een van ‘s werelds meest lelijke handels, de oorsprong was geweest van het Silvestro-fortuin en het fundament van hun familie-erfenis.
Nadat hij de diepten van de zonden van zijn vader had ontdekt, wijdde hij elke minuut van elke dag aan boete doen door dieper en dieper te graven in de onderwereld, met de wil om de goddeloosheid van binnenuit te vernietigen.
Helaas was de omvang van de verdorvenheden van zijn vader niet iets waarmee we naar buiten konden treden, niet zonder de bondgenoten van zijn familie in gevaar te brengen, waardoor we onze eigen veiligheid in gevaar konden brengen, en de geheime organisatie van Gian en Irina bloot te leggen, namelijk degenen redden die alle hoop hadden verloren.
Met de hulp van mijn vader hadden we het erop laten lijken dat alles wat er die avond was gebeurd in het Silvestro-landgoed, niet meer was dan een gewapende overval die fout was gelopen. Het was aannemelijk aangezien iedereen gemaskerd was, wat het onmogelijk maakte om de verdachten te identificeren, dus leidde het onderzoek naar een dood spoor. Ik zou willen dat ik kon zeggen dat de relatie met mijn vader beter was geworden na die avond, vooral na wat hij had gedaan om mij en mijn zus te wreken. Maar mijn vader veranderde niet en bleef de koelbloedige klootzak die hij altijd was geweest. Die avond was de enige keer dat ik enige vorm van emotie bij hem opmerkte richting ons, zijn dochters. Na die avond werd alles weer zoals het altijd was geweest tussen ons. Koud en afstandelijk.
Maar na alles wat we samen hadden meegemaakt, de zware winters van ons leven doorstaan, leerden we dat we samen sterker waren en hoe hard de regen ook viel, hoe sterk de wind ook waaide, we wisten dat de zon uiteindelijk weer zou gaan schijnen.
‘Ik wist dat ik je hier zou vinden.’
Ik keek op toen Gian dichterbij kwam en de ochtendzon beschilderde de contouren van zijn gezicht met mooie schaduwen. Met zijn lange gestalte, brede schouders en donkere blik had mijn man een aanwezigheid die alle open ruimte om hem heen vulde.
Ik draaide de roos die ik eerder had geplukt tussen mijn vingers en keek rond, genietend van de oase van schoonheid en charme die de natuur ons aanbood. ‘In de vroege ochtenduren zijn de bloemen op hun mooist.’
Gian kwam naar me toe en sloeg een arm om mijn schouder, me op mijn slaap kussend. ‘Toch ben jij het enige mooie hier.’
Ik bewoog me uit zijn omhelzing en glimlachte. ‘Heb je enige idee hoe melig dat klinkt?’
‘Maakt het niet minder waar.’ Hij wierp me een charmante grijns toe en mijn hart groeide. Het verbaasde me hoe ik steeds meer van mijn man ging houden, dag na dag.
‘Nou, ik kreeg vanmorgen twee telefoontjes.’
‘Wie waren het?’
‘Alessa’s dokter belde me vanuit Zwitserland en hij is zeer tevreden over de vooruitgang die ze hebben geboekt. Hij is ervan overtuigd dat Alessa opnieuw zal lopen.’
Ik hapte naar adem en legde mijn handen op mijn mond, niet wetend of ik wilde schreeuwen of huilen. Mijn hart groeide in mijn borst en opluchting overspoelde me. ‘Dat is het beste nieuws dat ik in lange tijd heb gehoord. Dank je.’ Er waren geen woorden om te beschrijven hoe dankbaar ik was dat Gian zijn uiterste best had gedaan om de beste dokters ter wereld te vinden om mijn zus bij te staan. Het enige wat ik kon doen, was mijn armen om zijn nek slaan en hem zo verdomd stevig knuffelen, dat ik hoopte dat hij kon voelen hoe mijn hart klopte van dankbaarheid. ‘Heel erg bedankt, Gian.’
‘Oké, maar voordat je me wurgt,’ hij maakte voorzichtig mijn armen losser rond zijn nek, ‘moet ik je vertellen over het tweede telefoontje.’
‘Mag ik je dan nadien verstikken met mijn knuffels?’
Hij glimlachte en pakte mijn handen vast. ‘Het adoptiebureau heeft gebeld. Ze hebben een moeder, zeven maanden zwanger, die wil dat wij haar baby adopteren.’
‘O, mijn god.’ Ik hapte naar adem. ‘Meen je dat?’
‘Ja.’ Hij glimlachte. ‘Bovendien heb ik al een antecedentenonderzoek laten doen naar de moeder. Ze is clean. Geen strafblad en niets wat later nog problemen kan veroorzaken.’
‘Gian.’ Ik gaapte hem aan. ‘Hoe heb je…’
‘Ik heb mijn manieren.’
‘Adopties zijn vertrouwelijk.’
Hij haalde zijn schouders op. ‘Maakt me niets uit. Als het op jou en ons gezin aankomt, zal ik elke grens overschrijden om ervoor te zorgen dat jij veilig bent.’
‘Je vriend, wat was zijn naam ook alweer?’
‘Antonio.’
‘Juist. Antonio Valentin. Hij en zijn vrouw hebben gebruikgemaakt van hetzelfde bureau om zowel hun zoon als hun dochter te adopteren. Ik weet zeker dat, als er ook maar iets was om ons zorgen over te maken, hij ons niet naar hen zou hebben doorverwezen.’
‘Klopt. Maar toch deed ik mijn eigen onderzoek naar het bureau.’
Ik rolde met mijn ogen. ‘Je bent overdreven.’
Een ondeugende glinstering flitste door zijn gouden ogen. ‘Weet je, er staat een nieuw, prachtig, vreselijk duur prieel dat mijn vrouw me liet kopen, vlak achter die witte elzenbomen. Ik denk dat het tijd is om te testen hoe stevig de constructie eigenlijk is.’
‘Meneer Silvestro.’ Ik gaf hem een suggestieve blik. ‘Vertel je mij nu dat je seks wil hebben hier in de tuin, met het risico betrapt te worden door een van jouw vele landgoedmedewerkers?’
‘Dat is precies wat ik zeg.’ Hij greep mijn middel en trok me dicht tegen zich aan, nam mijn kin tussen zijn sterke vingers en dwong me hem aan te kijken. ‘Antonio gaf me ook nog wat man-tot-man advies met betrekking tot pre-baby activiteiten.’
‘Pre-baby activiteiten?’
‘Ja. Volgens hem is spontane seks verleden tijd zodra de pasgeboren baby er is. Post-baby seks is alleen mogelijk op afspraak en met een hoop geregel.’
‘Wat?’ Ik lachte hardop. ‘Dat is belachelijk.’
‘Dat zei de man.’
Een subtiele bries waaide door mijn haar en Gian stak voorzichtig een krul achter mijn oor, op me neer kijkend. ‘Na alles wat er is gebeurd,’ begon hij, ‘alles wat we hebben meegemaakt, als ik het opnieuw zou kunnen doen, zou ik nog steeds met je trouwen. Zonder twijfel.’
Die kleine vlinders die hij zo vakkundig in me wekte, fladderden rond terwijl mijn hart zwol. ‘Toen ik door dat gangpad liep, bang en onzeker, hoopte een deel van me dat ons verhaal uiteindelijk een liefdesverhaal zou blijken te zijn, ook al waren alle kansen tegen ons gekeerd. En toch sta ik hier.’ Ik sloeg mijn armen om zijn middel en hield van de manier waarop zijn lichaam tegen het mijne voelde. ‘Compleet smoorverliefd op mijn man.’
Ik ging op mijn tenen staan en legde mijn lippen tegen de zijne, waarop hij zijn greep om me heen verstevigde en onze kus verdiepte.
Er wordt gezegd dat het beste liefdesverhaal datgene is waarbij je verliefd wordt op de meest onverwachte persoon op het meest onverwachte moment… en ik was het daar volkomen mee eens.
Het einde