W domu Alexy Barnard i Benny’ego Griessela przy Brownlow Street na świąteczną kolację podano jedzenie z Wooliesa, ale nikomu to nie przeszkadzało, ponieważ Alexa, tak jak i w zeszłym roku, obficie obdarowała wszystkich prezentami.
Carla dostała kopertę z kontraktem na niewielką rolę w nowym afrykanerskim filmie muzycznym, w który zainwestowała Alexa.
Griessel dostał iPhone’a 6. Jego syn Fritz dostał PlayStation 4, które od razu odpakował, podłączył do telewizora i uruchomił, żeby zagrać w Need for Speed: Rywale.
Griessel siedział i mu się przyglądał. Zastanawiał się też nad czymś. Pamiętał, że kiedy był w domu Ernsta Richtera, coś mu tam nie pasowało. Dopiero kiedy usiedli przy stole do posiłku, spytał Fritza, czy na PlayStation można też grać w gry przeznaczone na Xboxa.
Fritz był już przyzwyczajony do tego, że jego ojciec nie jest obeznany w nowinkach technologicznych. Zaśmiał się i powiedział:
– Odpada.
– To znaczy?
– Nie, Pa, nie można, bo Bill Gates nie zarobiłby wystarczająco dużo kasy.
– Więc jeśli masz Xboxa i PlayStation, nie będziesz miał samych gier na PlayStation?
– Tylko jeśli jesteś kretynem.
– Dlaczego o to pytasz, Pa? – spytała Carla, sądząc, że powinna przyjść ojcu na ratunek.
– Chyba już wiem, gdzie ktoś schował swoje telefony komórkowe i fałszywe dokumenty tożsamości – wyjaśnił Griessel. – W pudle po Xboxie.
– Ale jazda – rzucił Fritz.
Kiedy odwieźli dzieci do domu Anny i tego jej prawnika i wracał do siebie z Alexą, powiedziała do niego:
– Możesz po prostu przełożyć starą kartę sim do nowego telefonu. Wszystko już ci zsynchronizowałam.
Griessel przypomniał sobie, że to samo zrobiła z jego iPhone’em 5 w zeszłym roku. Chyba zrozumiał teraz, skąd zawsze wiedziała, gdzie był. To miało coś wspólnego z jego telefonem.
– Dziękuję – powiedział, uśmiechając się do niej. – Ogromnie ci dziękuję.