33

Raul Gonzalez stond rillend in het donker te wachten tot hij de kogel in zijn rug zou voelen en hij hoopte dat het gauw gebeurde, voordat hij in de ijzige nachtlucht was doodgevroren. Weer vervloekte hij die Amerikaanse vrouw. Omdat ze zijn opdracht in Marokko had verziekt, was zij in feite verantwoordelijk voor de situatie waarin hij zich nu bevond. Zijn terugkerende woede hierover werd bruut verstoord. Er flitste een schijnwerper aan en Gonzalez ontwaarde vlak voor zich een angstaanjagende verschijning, half mens, half beest.

Vanaf de hals naar beneden had het wezen het gebronsde lichaam van een gespierde man. Om zijn middel droeg hij een fel groen, geel en vermiljoen gekleurde lendendoek. De harde uitsteeksels op beide heupen bleken bij nadere beschouwing leren beschermstukken. Het gezicht ging schuil achter een nachtmerrie-achtig masker. Het had een spitse, geschubde, jadekleurige snuit, hongerige ogen en een grijnzende bek met een onregelmatige rij vlijmscherpe tanden. Uit het achterhoofd staken lange quetzal-veren. Het monster stond met zijn gespierde armen over een brede, harige borst gekruist roerloos als een standbeeld voor hem.

'Madre mia.' Deze huilerige uitroep klonk ter linkerzijde van Gonzalez.

'Silencio,' snauwde Gonzalez naar de kapitein van de hovercraft.

Ze hadden te verstaan gekregen dat ze onherroepelijk werden doodgeschoten als ze zich niet stilhielden. Gonzalez wenste niet te sterven omdat zo'n jankende lafaard zijn muil niet kon houden. De man die zwijgend rechts van hem stond, beviel hem beter. Even soepel en slangachtig in zijn bewegingen was ook hij een van de moordenaars. In een andere situatie had Gonzalez uitvoerig met de man over de harde leerschool gesproken die hij als broodmagere, zwaarbeproefde wees had doorlopen in de sloppenwijken van Buenos Aires, waar hij doodseskaders aanvoerde die door de plaatselijke zakenlieden werden ingehuurd. Voor dat soort lieden waren deze straatjochies slechts gespuis. Gonzalez was nog maar net in zijn tienerjaren toen hij al winkeliers benaderde met het aanbod om in de bendes die hij zo goed kende te infiltreren om in het geniep zijn slapende maatjes met een mes of wurgtouw om zeep te brengen. Toen hij ouder was, kreeg hij grotere opdrachten. Concurrenten. Politici. Ontrouwe echtgenotes. Aan al hun levens kwam een vroegtijdig einde. Pistool. Mes. Marteling. Gonzalez verzekerde zich van de reputatie dat hij altijd exact uitvoerde wat de opdrachtgever van hem verlangde.

Pats.

Een tweede lichtbundel onthulde nog zo'n gespierd wezen, maar met een ander masker, voorzien van de grauwende bek en bloedrode tong van een jaguar.

Gonzalez vloekte weer stilletjes. Hij stond daar in de kou terwijl een of andere idioot een kostuumspektakel stond op te voeren! Dat was niet eerlijk. Alleen omdat hij het een en ander had verknald. De zaken werden steeds meer door jongere moordenaars overgenomen toen hij door een geheime afgezant van de Broederschap werd benaderd. Ze wilden hem voor bijzondere opdrachten en daar was de oudere huurmoordenaar gretig op ingegaan. Het werd goed betaald en het werk was niet moeilijk. Net als vroeger op straat. Op een telefoontje wachten. Infiltreren en toeslaan. Makkelijk zat. Zoals ook toen in Marokko.

Marokko. Hij wou dat hij die naam nooit had gehoord.

Heel simpel, had de beller uit Madrid gezegd. Ongewapende, nietsvermoedende wetenschappers. Infiltreer in hun expeditie. Zorg voor een verrassingsaanval. Licht de slachtoffers van hun bed, slacht ze als schapen af en begraaf de lijken onmiddellijk zonder sporen achter te laten. Als dat klerewijf met die Russische naam er maar niet was geweest! Jezusmaria, wat had hij zich op haar verheugd. Kwijlend had hij dat slanke lijf van haar zitten bekijken, hoe ze voor haar tent in het late namiddaglicht haar goudblonde haren had staan kammen. Als ze met elkaar spraken was ze op een beleefde manier grof geweest. Had ze hem behandeld zoals ze een mier wegsloeg die tegen een van die slanke benen van haar opkroop. Hij had erop geaasd dat ze hem in ruil voor haar leven smekend het enige aanbood wat ze hem te bieden had, dat verrukkelijke lijf van haar.

Maar ze lag niet te slapen toen hij haar tent binnenstormde. En toen hij en de anderen haar achternazaten, was ze snel als de wind. Drie keer had de Broederschap haar zo goed als in handen gehad om haar op het laatste moment alsnog te laten glippen. De hovercraft was het niet gelukt haar te verdrinken. Het moordcommando dat eropuit was gestuurd om het werk op het schip van de NUMA af te maken, was in kogels en vuur gestrand met als enige overlevende de zwijgende rouwdouwer naast hem.

Het bevel om naar Texas te komen, had hem niet verrast. Gonzalez was ervanuit gegaan dat hem een fikse uitbrander te wachten stond, waarna hij zijn poen kreeg en een nieuwe opdracht. In plaats daarvan was hij door mannen met machinepistolen bij de anderen opgesloten. Na het invallen van de duisternis had men hen naar buiten geleid en gezegd te blijven staan waar ze stonden. Met de waarschuwing dat ze werden neergeschoten als ze zich bewogen of ook maar een kik gaven. Zo hadden ze staan wachten, luisterend naar het gehuil van de coyotes in de ijle woestijnlucht. Tot nu.

Pats. Een derde figuur. Hij droeg een doodshoofdmasker met starende holle ogen en een kille grijns.

In de duisternis klonk een door luidsprekers versterkte stem. 'Gegroet, mijn broeders,' werd er in aristocratisch Castilliaans Spaans gezegd.

'Gegroet, Lord Halcon,' klonk het gemompelde antwoord uit tientallen onzichtbare kelen.

'We weten allemaal waarom we hier bij elkaar zijn. Drie van ons kregen opdrachten in het kader van onze goede zaak en hebben vervolgens gefaald.' Een korte stilte. 'Op falen staat de doodstraf.'

We krijgen de kogel, dacht Gonzalez. Verdomme, het is een mooi leven geweest. Hij zette zich schrap voor al het lood dat nu spoedig zijn lichaam zou verscheuren en hoopte dat het snel zou gaan. Zijn voeten deden pijn van het langdurige staan waaraan hij niet gewend was. Hij schrok van het ronde voorwerp dat uit de duisternis opdook en met een klap op de grond viel. Gonzalez dacht dat de zwartwitte bol een voetbal was tot het ding halverwege de twee rijen tot stilstand kwam en hij zag dat de lijnen erop de omtrekken van schedels aangaven.

Weer klonk de stem. 'U krijgt de kans om voor uw leven te vechten. De uitslag van het balspel is bepalend of u zult leven of sterven.'

De schijnwerpers doofden. De drie figuren verdwenen. Voor heel even althans. Een hele batterij lampen flitste aan en Gonzalez zag dat hij en de anderen zich tussen twee parallelle stenen muren bevonden. De drie woest uitgedoste mannen hadden hun maskers afgezet en stonden aan het uiteinde van de gang. Aan beide kanten hing aan de muur een ring met de gebeeldhouwde kop van een dier dat sterk op een ara leek. In de duisternis boven de muren voelde hij de aanwezigheid van mensen, enkele honderden aan het geroezemoes te horen.

'De bal vertegenwoordigt het lot,' klonk het dreunend uit de luidspreker. 'Het veld is de kosmos. De alligator, de jaguar en het doodshoofd symboliseren de heren van de onderwereld, uw tegenstanders. De regels zijn zoals ze al duizenden jaren zijn. De heren gebruiken hun voeten. U mag uw handen én voeten gebruiken. Het gaat erom dat u ervoor zorgt dat de bal naar de overkant van het speelveld komt. De ploeg die de bal door een van de ringen krijgt, wint. De verliezers worden geëlimineerd.'

Gonzalez wist niet wat hij hoorde. Voetbal, mijn God. Ze gingen een balletje trappen maar dan wel voor hun leven! Gonzalez had als jochie op straat gespeeld en later in een officieel amateurelftal, en hij was er helemaal niet slecht in geweest. Wel was hij hopeloos uit vorm door het luchtige leventje vol drank, drugs en dames dat hij had geleid. Zijn getaande lichaam was nog sterk, maar hij was wat slap rond het middel en nogal kortademig geworden.

'Weleens eerder gedaan?' fluisterde hij vanuit een mondhoek.

'Een paar keer,' zei de huurmoordenaar. 'Voorhoede.'

'Ik was keeper,' zei de hovercraftkapitein.

'Het gaat om ons leven,' waarschuwde Gonzalez. 'Er zijn geen regels. Alles is toegestaan. Gesnopen?'

Beide mannen knikten.

Het trio aan de overkant van het veld wachtte op wat zij zouden doen.

'Ik doe de aftrap,' zei Gonzalez. Met zijn ogen strak op de bal gericht rende hij er recht op af en haalde met een zwaai van zijn been ver uit. De bal was zwaarder dan hij verwachtte. Massief rubber waarschijnlijk. De trap kwam hard aan en er schoot een scherpe pijnscheut door zijn been. De bal kreeg alle kracht uit zijn lichaam mee, maar miste zijn doel en stuitte van de muur terug tot voor de voeten van hun tegenstanders.

De voorhoedespeler was in een flits bij de bal en nam die met korte dribbelpasjes mee tot halverwege het veld. Zijn ploeggenoten liepen aan beide kanten met hem op. De drie mannen hadden een drieling kunnen zijn, met hun gestaalde lichamen en het als een kalotje geknipte haar waarvan de pony tot vlak boven de donkere, gevoelloze ogen hing.

De man aan de bal zag Gonzalez op zich af komen en gaf de bal over aan de man links van hem. Gonzalez liep echter stug door. Het ging hem niet om de bal; hij was op blessures uit. Het was een simpel rekensommetje voor hem. Je hoeft maar één van de tegenstanders uit te schakelen en ze zijn dertig procent van hun ploeg kwijt. Hij liet zijn hoofd zakken en dook op de man af die de bal had afgespeeld. Zijn doelwit wachtte onverstoorbaar tot Gonzalez vlakbij was, stapte vliegensvlug opzij en stak zijn voet uit. Gonzalez probeerde af te remmen, was te laat, struikelde over het uitgestoken been en sloeg met een keiharde klap tegen de grond.

Zonder op de pijn in zijn gekneusde ribben te letten krabbelde hij weer overeind en probeerde zich vergeefs weer in het spel te mengen. Zijn teamgenoot, de huurmoordenaar, deed een uitval om de bal te bemachtigen en joeg zijn elleboog in de borstkas van de man aan de bal wat hem slechts een bevredigende grom van pijn ontlokte.

Gonzalez tackelde de man met een sliding van achteren. De speler viel voorover op zijn knieën en de meeste mensen waren in die situatie niet zo snel meer opgestaan, maar hij was bliksemsnel weer overeind in een poging zijn ploeggenoot bij te houden, die met de bal op het doelgebied afstormde. Gonzalez keek vol ontzetting toe.

Zo snel al.

Drie tegen één.

Alleen de kapitein van de hovercraft stond nog tussen de bal en het doel.

De man aan de bal zag zijn tegenstander, onderschatte hem en besloot de bal zelf door te spelen in plaats van hem af te geven. Hij liep te hard om een scherpe draaibeweging te kunnen maken zonder de bal daarbij te verliezen, dus keek hij met zijn ogen naar links en maakte een passeerbeweging naar rechts.

De hovercraftman doorzag dit en stapte met opgeheven onderarm naar voren. Zijn elleboog raakte zijn kaak met de kracht van hun gezamenlijke snelheid en hij werd met zijn hele lichaam omhooggeslagen. Met een dof gekraak brak de kaak van de aanvaller, die met een bloedende mond over de grond rolde. Gonzalez stond met diepe teugen naar adem te happen, maar uit de geslaagde actie van zijn ploeggenoot putte hij nieuwe kracht.

Gonzalez wist de bal te bemachtigen en schoot hem tussen de beide tegenstanders door die de verdediging overnamen, zonder hun gevallen kameraad ook maar één blik waardig te keuren. Met een schorre vreugdekreet rende hij achter de bal aan en stoof als een bowlingbal op het duo af met de bedoeling hen naar beide kanten weg te slaan. Een van de twee ving Gonzalez met een uitgestoken arm op en zou diens nek hebben gebroken als de klap niet door zijn dikke vetkwabben was opgevangen. Gonzalez besefte dat de regel dat ze hun handen niet mochten gebruiken uitsluitend voor het spelen van de bal gold.

De huurmoordenaar wist de bal te bemachtigen, die hem onmiddellijk weer werd afgenomen, waarna hij de richting van Gonzalez werd opgespeeld. De speler zag de hovercraftkapitein op zich afkomen en besloot de tragere Gonzalez te omspelen. Weer concentreerde Gonzalez zich niet op de bal maar op de man en richtte hij de punt van zijn schoen op de lies van zijn tegenstander.

De aanvaller ontweek hem met een snelle draai waardoor de schoen op de leren beschermkap afketste, waarna hij met de bal opnieuw op het doelgebied afstormde. De huurmoordenaar kwam van opzij aangerend en wist met een sliding de bal te bemachtigen, waarmee hij vervolgens naar het middenveld dribbelde. Voordat iemand hem kon tegenhouden, schepte hij de bal met zijn handen op en gooide hem met een boog in de richting van de ring.

De worp had raak kunnen zijn, maar net voordat de bal zijn hand verliet, kreeg hij een dreun tussen zijn schouderbladen, die de baan van de bal nog juist beïnvloedde. De bal raakte de bovenkant van de ring en stuitte terug op het veld.

Het publiek gaf vanuit het duister juichend van partijdig enthousiasme blijk.

Een nieuwe aanval. Twee tegen drie. Gonzalez liep zwaar te hijgen en te puffen, maar hij rook de overwinning.

Zijn tegenstanders staarden hem met hun brede, als uit graniet gehouwen gezichten met de hoge jukbeenderen uitdrukkingsloos aan. De bal die het lot symboliseerde, lag midden tussen hen in. Gonzalez voelde zijn krachten afnemen en hij wist dat hij het nog maar een paar minuten zou volhouden als ze in dit tempo doorgingen.

'Pak ze!' blafte hij.

In hun wanhoop opnieuw tot een team gesmeed renden de twee mannen op de vleugels recht op hun tegenstanders af, terwijl Gonzalez in het midden oprukte in een poging de bal te spelen. Hij gunde zich alle tijd en draaide zijn voet voor een snoeihard schot waarbij de bal iets omhoog zou gaan. Zijn voet raakte de bal hard genoeg, die op het eerste gezicht onhoudbaar op het doel afschoot. Op het moment dat de bal werd geraakt, wist de man die door de huurmoordenaar werd gedekt, zich met een zijwaartse beweging van zijn belager te ontdoen, waarna hij met een pirouetteachtige sprong zijn heup omhooggooide en zo met zijn leren beschermkap de bal van richting wist te veranderen. Met een luide tik kaatste de bal voor de voeten van zijn ploeggenoot, die vooroverviel.

Gonzalez dacht dat de man was gestruikeld, maar het bleek een bewuste actie. De man klemde de bal tussen zijn enkels en zwiepte de bal, waarbij hij zijn benen als hefboom gebruikte, hoog de lucht in. Zijn ploeggenoot kopte de bal vervolgens in de richting van de ring. Even leek het of de bal niet voldoende vaart had om de ring te halen, maar hij bleek goed gemikt en vloog door de opening om weer op het veld terug te vallen.

Het was afgelopen.

De toeschouwers boven de muren barstten in luid gejuich uit.

Vrijwel direct gevolgd door een doodse stilte.

Gonzalez en zijn ploeggenoten stonden in hun bezwete, met modder en gras besmeurde kleren uit te hijgen. De bal was met groot gemak en uiterste precisie op het doel geschoten. Er was met hen gespeeld, besefte Gonzalez nu; hun tegenstanders hadden waarlijk als goden gespeeld, tegen hen waren ze vanaf het begin kansloos geweest.

In de muur rond de binnenplaats waren diverse afbeeldingen uitgehakt. Gonzalez had tot dan toe weinig aandacht aan de beeldhouwwerken geschonken, maar volgde nu de blikken van zijn tegenstanders. Het waren taferelen van spelers die elkaar om het bezit van een bal bestreden die met een patroon van schedels was versierd. In een van de taferelen hield de overwinnaar een mes in zijn ene en een hoofd in zijn andere hand. Het onthoofde slachtoffer zat geknield voor hem. Het bloed spoot in de vorm van slangen uit zijn nek.

De menigte sloot hen in, dwong hem en zijn lotgenoten op hun knieën. Zijn haar werd ruw beetgegrepen en uit zijn nek weggetrokken. Gonzalez begreep wat hem te wachten stond. Drie zwaardachtige messen flitsten door de lucht en vrijwel tegelijkertijd ploften er drie hoofden op de grond waar ze met wild knipperende ogen doorrolden tot vlak bij de bal die hun lot had bezegeld.

In zijn uitkijkpost hoog in de boom fluisterde Zavala schor: 'Mijn God!' Hij kon zijn ogen niet geloven. Zavala had de wedstrijd eerder nieuwsgierig dan bezorgd bekeken en er zowaar plezier aan beleefd. Zelfs vanaf zijn afstand was duidelijk te zien dat het een keiharde wedstrijd was. Maar pas helemaal aan het eind begreep hij hoe fataal de afloop voor de verliezers was. Hij liet zich uit de boom zakken en rende door het dichte struikgewas naar zijn auto.

De ruimte in de piramide was immens, met langs de stenen muren glazen uitstalkasten vol met uiterst waardevolle maskers van jade. Voor een van de muren hing een reusachtig scherm. Halcon bekeek het bloederige levenseinde van Gonzalez en zijn ploeggenoten, waarna hij zich omdraaide naar de man met een litteken in zijn gezicht, die in een leren fauteuil een sigaar rookte.

'Wilt u de herhaling nog zien, Guzman?'

'Die zie ik later wel in het sportjournaal als u het niet erg vindt,' antwoordde de man met het litteken.

Halcon zwaaide naar een verborgen sensor en het beeld verdween van het scherm.

'Ga me nou niet vertellen dat u dit niet leuk meer vindt.'

'Ik ben heus nog niet aan cricketwedstrijden toe,' antwoordde Guzman, terwijl hij van zijn brandy nipte. 'Maar het spel is veel te kort en er komt te weinig baltechniek en raffinement bij kijken.'

Halcon pakte een sigaar uit een met leer en goud afgewerkte humidor, stak hem aan en nam Guzman door een gordijn van rook peinzend op, nauwelijks verbaasd over de botheid van zijn antwoord. Hij kende Guzman al sinds zijn geboorte, toen Halcons vader zijn trouwe volgeling officieel tot beschermer van zijn zoon benoemde. De man gedroeg zich als een volstrekt open boek, wat hem voor een machiavellistische intrigant als Halcon tot een uitzonderlijk verfrissende invloed maakte. Hij keek naar het scherm. 'U hebt gelijk,' zei hij walgend. 'Een dergelijke knokpartij komt niet ten goede aan het eigenlijke doel van het spel, het inprenten van angst en gehoorzaamheid bij mijn volgelingen op een manier die aan hun trots op hun culturele verleden appelleert.'

Zijn hand ging naar een knopje op zijn intercom. 'Laat de winnende ploeg zich voor de ontvangst van hun beloning opstellen zodat ik ze kan zien,' beval hij kortaf. Vervolgens liep hij naar een glazen kast, waarin zich diverse geweren en handwapens bevonden. Hij pakte een geweer met een telescoopvizier uit het rek en zei: 'Kom mee, Guzman.'

Halcon ging hem voor door een deur die op een verduisterd balkon uitkwam vanwaar men over het hele complex uitkeek. De winnende spelers stonden in een rij op het heldere groen van het speelveld. Halcon bracht de kolf van zijn geweer naar zijn schouder en tuurde door het telescoopvizier. Terwijl Halcon soepeitjes met de grendel speelde, knalde het geweer drie keer. Toen de echo's van de schoten waren weggestorven, lagen er drie roerloze lichamen op het gras.

'Ik weet dat u voor uw opdrachten liever het Oostenrijkse geweer gebruikt,' zei Halcon, terwijl hij tevreden het dodelijke resultaat van zijn handwerk opnam,'maar ik heb altijd een gelukkige hand met deze Engelse L42A1.'

Guzman staarde naar het speelveld en krulde zijn lippen tot een sardonische grijnslach. 'Zo te zien hebt u zo-even hun contracten opgezegd.'

Halcon lachte en ze liepen weer naar binnen. Hij zette het geweer behoedzaam op zijn plek terug en richtte zich tot de man met het litteken.

'Mijn excuses, Guzman. Die opmerking van mij dat de man die eigenhandig het mooiste passagiersschip ter wereld tot zinken heeft gebracht, geen belangstelling voor dodelijke sporten meer heeft, was niet echt doordacht. Ook moet ik me verontschuldigen voor het feit dat ik u zo lang over mijn verdere plannen in het ongewisse heb gelaten. Ik heb u niet alleen voor het bekijken van die armzalige vertoning op het speelveld gevraagd vanavond naar mijn heiligdom te komen. U bent de eerste die de details van mijn grootse plannen voor de toekomst te horen krijgt.'

'Ik ben zeer vereerd, Don Halcon,' zei Guzman met een buiginkje van zijn hoofd.

Halcon hief zijn cognacglas naar een enorm portret in een vergulde lijst boven de manshoge schouw. 'Aan mijn befaamde voorvader, de oprichter van de Broederschap, draag ik mijn dierbaarste droom op.'

Het olieverfschilderij was in de stijl van El Greco geschilderd, alleen waren hier het langwerpige gelaat en de spitse oren van de afgebeelde persoon niet al te zeer overdreven. De zwaarmoedige, getonsureerde man in een eenvoudige donkerbruine monnikspij had een bleke, haast transparante huid die een sterk contrast vormde met de volle, rode lippen. De diamantharde, lichtgrijze ogen fonkelden alsof er vlammen in weerspiegelden. De achtergrond ging in schaduwen gehuld, behalve een lichte gloed in een van de hoeken, waar een kronkelende figuur door de vlammen van een brandstapel werd verteerd. Guzman had het schilderij van Hernando Perez voor het eerst gezien toen hij als jongeling in de Broederschap werd opgenomen. Halcons vader had met een ironische grijns uitgelegd dat Perez de schilder als ketter had laten doden omdat hij wilde dat zijn portret het laatste werk van de man zou zijn.

Guzman was het eerste en enige niet-Latijnse lid van de orde. Hij was de buitenechtelijke zoon van een Duitse, in Spanje gelegerde Stuka-piloot en een Deens kindermeisje in dienst van de familie Halcon. De piloot sneuvelde in de oorlog en het meisje pleegde zelfmoord. De oude heer des huizes nam de jongen in huis en zorgde voor zijn opvoeding. Dat was geen onbaatzuchtigheid. Hij besefte dat je beter één onvoorwaardelijke trouwe volgeling kon hebben dan een hele schare, door eigenbelang gedreven aanhangers. Hij gaf hem een nieuwe naam en stuurde Guzman naar de beste scholen, waar hij diverse talen leerde spreken, en naar gespecialiseerde leraren die hem in verschillende vechtsporten en de omgang met wapens schoolden. Zijn eerste slachtoffer doodde Guzman in een sabelduel, waaraan hij dat afzichtelijke litteken had overgehouden. Hij ontwikkelde zich tot een toegewijde hulp die met zijn aangeboren talent voor moord en doodslag nog beter dan verwacht voor zijn taak bleek uitgerust.

'Ik herinner me dat uw vader zei dat Perez eigenlijk maar een eenvoudig man was,' zei Guzman.

'Hij was een fanatieke nihilist. De brave aartsdeken richtte de Broederschap van het Heilige Zwaard der Waarheid op, omdat hij vond dat Torquemada de ketters niet hard genoeg aanpakte. Gelukkig,' zei hij glimlachend,'liet hij zich door zijn priestergelofte niet van de vleselijke genoegens met de vrouwelijke novices weerhouden. Anders was de familie Halcon hier nu niet geweest. En ook weerhield zijn geloofsijver hem er niet van de eigendommen van degenen die hij veroordeelde te confisqueren. Zijn geloof leidde tot de belangrijkste doelstelling van de Broederschap.'

Guzman somde die doelstelling op alsof er een band werd afgedraaid: 'De primaire taak van de Broederschap is het uitwissen van ieder bewijs van pre-Columbiaanse contacten tussen de Oude en de Nieuwe Wereld.'

'Dat blijft ook zo, maar ik sta op het punt om er iets aan te veranderen.'

'Veranderen?' De doelstelling was de heilige schrift van de Broederschap.

'Wees maar niet bang. De Broederschap is vaker een andere richting ingeslagen. We zijn van een religieuze groepering tot een terroristische organisatie ter bescherming van de Spaanse kroon uitgegroeid. We hebben ons werk naar behoren gedaan. De Broederschap heeft alle verwijzingen naar pre-Columbiaanse contacten, die het kerkelijk dogma ondermijnden en daarmee de onfeilbaarheid van koninklijke besluiten, met wortel en tak uitgeroeid. Door het geloof te verdedigen dat Columbus de eerste Europeaan was die naar de Nieuwe Wereld reisde, hebben we ervoor gezorgd dat andere landen geen aanspraak op onze rijkdommen konden maken. Daarom was twijfel aan zijn goede daden een halsmisdaad. Ik weet nog hoe ik als kind mijn vader vroeg: "Wat doet 't er toe? Koning Ferdinand en koningin Isabella zijn dood. Spanje is al lang geen wereldmacht meer.'"

'Het gaat niet zozeer om het idee zelf,' mompelde Guzman, 'het gaat om de puurheid van het idee.'

'Mijn vader heeft het u goed geleerd. Mij heeft hij hetzelfde in mijn hoofd gepompt. Alleen door aan onze heilige gelofte te gehoorzamen dat we ons oorspronkelijke mandaat zullen uitvoeren, kunnen we een elitair, in de strijd voor een heilige zaak verenigd priesterschap blijven. Binnen de Broederschap wordt Columbus haast als een heilige vereerd. Zelfs vandaag de dag riskeren moderne volgelingen die van de door onze broeders in de Middeleeuwen vastgelegde doelstelling afwijken, hun carrière. De wereld vraagt zich af hoe generalissimo Franco tot aan zijn doodsbed aan de macht heeft kunnen blijven. Dat was puur vanwege de banden die hij met de Broederschap onderhield. De grootste bedreiging voor ons genootschap hebben we kunnen afwenden, dankzij u.'

'Uw vader vertelde me dat het voorwerp aan boord van het schip het einde van de Broederschap kon inluiden. Maar hij wilde zijn volgelingen ook tonen dat hij bereid was om voor het behoud van de bestaansreden van Los Hermanos tot het uiterste te gaan.'

'Ja, hij wilde net zoiets doen als Cortez, die zijn schepen verbrandde zodat zijn volgelingen geen andere keuze meer hadden dan bij hem te blijven.'

'Uw vader was een wijs man.'

'Wijs, ja, maar met zijn obsessie voor het verleden stevende de Broederschap wel op de ondergang af. We waren niet veel meer dan een soort Spaanse maffia geworden, toen ik de touwtjes overnam. Als de Broederschap nog een halve eeuw wil overleven, moeten we net als Cortez onze schepen verbranden. We houden ons niet meer bezig met het beschermen van een niet-bestaande Spaanse heerschappij, maar met het leggen van de fundamenten van een geheel nieuw rijk. We laten ons inspireren door Quetzalcoatl, de gevederde slang van de Maya's, die steeds in een andere vorm terugkeert om een nieuw tijdperk in te luiden. Ditmaal zal hij als havik herboren worden.'

'Dat begrijp ik niet.'

'De reden waarom we doorgaan met het verhullen van pre-Columbiaanse contacten is dat we willen dat de Spanjaarden trots op hun erfgoed zijn. Wanneer de media gaan beweren dat alle grote culturen van Midden-Amerika uit Europa en China of Japan kwamen, zou dat de verdiensten van ons volk ernstig omlaaghalen en het in de geschiedenis naar de achtergrond verdringen. Dankzij een andere daadkrachtige voorvader vloeit ook het bloed van de Maya's door mijn aderen. Ik ben niet zomaar een Spanjaard, maar een Indo. In mij is het erfgoed van twee grote beschavingen verenigd. De suggestie dat de glorieuze cultuur van mijn volk door vreemde beschavingen van overzee was geïmporteerd is weerzinwekkend. Het is onacceptabel dat men denkt dat de Olmeken, de Maya's en de Inca's niet veel meer dan een stelletje wilden waren die zich bij hun architectonische wonderen, ingenieuze astronomische kennis en schitterende kunst door Aziatische en Europese indringers hebben laten beïnvloeden en leiden. De kinderen van Latijns-Amerika en hun kinderen moeten er trots op zijn dat hun voorvaderen hun grootse daden geheel op eigen kracht hebben verricht. Dit is van doorslaggevend belang voor een herrijzenis van onze vroegere glorie waardoor we ons als de belangrijkste beschaving van de twintigste eeuw manifesteren.'

'Dat is een behoorlijk pittige opdracht.'

'Laat me uitspreken,' zei Halcon. 'Veel sneller dan u denkt zal het zuidelijk deel van de Verenigde Staten zich afscheiden en een Latijns-Amerikaans land vormen.'

'Met alle respect, Don Halcon, maar de laatste keer dat er in Amerika over een afscheiding werd gesproken, had dat een complete burgeroorlog tot gevolg.'

'De situatie is nu heel anders,' verklaarde Halcon effen. 'Wat ik u zeg zou zonder mij net zo goed gebeuren. Over vijftig jaar zullen in de V.S. de bewoners van niet-Latijnse afkomst in de minderheid zijn. Dat is al het geval in grensstaten als New Mexico. Ik wil niets anders dan dat proces een beetje verspellen door de leiding op me te nemen van een explosief groeiende Latijns-Amerikaanse beweging, en dat met uw hulp.'

'Als altijd zal ik mijn best doen, Don Halcon.'

'Het zal helemaal niet zo moeilijk zijn als u wellicht denkt.' Halcon liet met een tikje van zijn hand een antieke wereldbol om zijn as draaien. 'Kijk eens hoe de wereld de laatste tijd is veranderd. De Sovjet-Unie. Oost-Duitsland. Weg!' Hij drukte een vinger op de globe om het draaien te stoppen. 'Niet Halcon, maar de geografen beweren dat België ooit in Vlaanderen en Wallonië uiteen zal vallen. Australië zal in vier aparte landen worden verdeeld. China zal in een reeks autonome zones als Hongkong uiteenvallen. In Italië zal het rijke noorden zich van het arme zuiden afscheiden. En het belangrijkste is wat de wetenschappers over de toekomst van Noord-Amerika zeggen.'

Hij leidde Guzman naar een zware, mahoniehouten tafel waarop een grote kaart lag uitgevouwen en tikte op een woord dat in het zuidwestelijk deel van de Verenigde Staten stond geschreven.

'Angelica?' las Guzman.

'Het in elkaar overgaan van grensgebieden is onvermijdelijk, zelfs de regeringen beseffen dat Noord-Amerika moet veranderen. Aan de blauwdruk wordt gewerkt. Wanneer Canada Quebec kwijtraakt, zal het dan geheel door land omgeven zeevolk zich bij de V.S. aansluiten. Alaska zal met British Columbia en de noordwestelijke staten het land Pacifica vormen, met de oceaankust als het belangrijkste gemeenschappelijke belang. En de noordelijke staten van Mexico zullen zich bij de zuidwestelijke staten van de V.S. voegen.' Hij streek met zijn hand over de kaart. 'Ik zal de mensen van indiaanse en Spaanse afkomst verenigen in een nieuwe beweging die het territorium dat vroeger tot Mexico behoorde zal overspoelen.'

'Wat kunt u doen tegen het leger van een supermacht?'

'Op dezelfde manier waarop Cortez en een handjevol volgelingen het immense rijk van de Azteken overwon door verbonden te sluiten en groeperingen tegen elkaar uit te spelen. De contouren voor een militaire confrontatie zijn al uitgezet. De grenssteden gaan bloedige tijden tegemoet. Niemand zal gespaard worden. Hoe erger de gruweldaden des te sterker de reactie en des te sneller het geweld om zich heen zal grijpen. Als het geweld eenmaal losbarst, zullen de Verenigde Staten me sméken er een eind aan te maken. Ik zal als leider optreden en we zullen de oude normen en waarden in ere herstellen.' Hij grinnikte. 'Binnenkort is dit balspel net zo populair als stierenvechten en American Football. De bloedige opstand die we in Chiapas een duwtje in de rug hebben gegeven, bewijst dat het mogelijk is.'

Guzman glimlachte. 'Dat was zo simpel als het gooien van een brandende lucifer in een emmer benzine.'

'Precies. De regering reageerde met het afslachten van indianen. Bij het afdwingen van concessies van de regering toonden de Mayarebellen dezelfde onverzettelijkheid als hun voorouders. In de Verenigde Staten zijn inwoners van Californië zich aan het bewapenen tegen de illegale immigranten die wij een handje helpen.'

'De boeren willen een sterkere militaire rol spelen in de strijd tegen de drugsbaronnen en hun grootscheepse smokkel in het grensgebied waarover wij de scepter zwaaien,' zei Guzman.

'Geheel volgens plan. De V.S. zal haar geduld verliezen. Door het geweld zullen de miljoenen Latijns-Amerikanen en Latino's in het Zuidwesten zich verenigen. Daarom kunnen we ons een herschrijving van ons verleden niet veroorloven. Ik heb handenvol geld uitgegeven aan het kopen van land, stemmen en politieke invloed. Halcon Industries heeft zich maximaal uitgebreid. Ik heb dit nieuwe Chichén Itza als hoofdstad van een nieuw land gebouwd. Maar zelfs de enorme financiële middelen van ons kartel zijn niet toereikend voor het uitrusten van een leger dat zich kan verdedigen tegen een land als de V.S., dat zich wellicht niet zomaar bij de onvermijdelijke loop der dingen zal neerleggen. Daarom is het van het allergrootste belang dat we de voor de uitvoering van ons plan noodzakelijke rijkdommen aanboren. Zonder de schat zal het dan ook niet lukken.'

'We hebben alle stukjes van de puzzel zo goed als bijeen. Onze agenten hebben documenten van diverse bronnen in Spanje en andere landen op de kop getikt.'

'Is daar al iets van naar buiten gekomen?'

'Nog niet. De International Herald Tribune had een bericht over de onverklaarbare diefstal van Columbiaanse memorabilia uit veilinghuizen en musea, maar tot nu toe heeft niemand een verband kunnen leggen.'

'Tot nu toe,' zei Halcon met een sluw glimlachje.

Guzman trok een borstelige wenkbrauw op.

'Onze deskundigen hebben de oude documenten geanalyseerd,' vervolgde Halcon. 'Daarbij hebben ze de sleutel tot het geheim dat ons al zo lang bezighoudt, gelokaliseerd.'

'Gefeliciteerd, Don Halcon. Daar ben ik erg blij om.'

'Helaas zal ik uw enthousiasme moeten temperen. De sleutel die we zoeken ligt namelijk op de bodem van de oceaan in het ruim van de Andrea Doria.'

Guzman was verbluft. 'Het artefact toch niet? Hoe kan dat nou? Uw vader heeft me de opdracht gegeven het schip tot zinken te brengen.'

'Zoals ik al zei, mijn vader was niet onfeilbaar. Hij dacht dat het artefact onze ondergang kon zijn.'

'Er is echt geen vergissing mogelijk?'

'Ik heb de documenten er keer op keer op na laten kijken. Ik heb ze ook zelf gelezen. Nee, beste vriend, ik ben bang dat er geen twijfel over kan bestaan. Het voorwerp waarvan mijn vader vroeger dacht dat het het einde van de Broederschap zou betekenen, zal ons juist de weg naar een veel grootsere toekomst wijzen. Ik wil dat u nu meteen een bergingsoperatie op touw zet. U zult op alle mogelijke steun van Halcon Industries kunnen rekenen. Het zal echter zo snel mogelijk moeten gebeuren.'

'Zodra we hier klaar zijn, zal ik er direct aan beginnen.'

'Prima. Zijn er ondertussen nog archeologische expedities die een gevaar voor onze plannen vormen?'

'Het lijkt alsof dit soort activiteiten over de hele wereld op het moment zijn opgeschort. Afgezien van dat kortstondige project van de NUMA in Arizona uiteraard.'

'Mijn complimenten voor het zo snel en adequaat uitbranden van die infectie. Vormt de NUMA een serieuze bedreiging voor ons?'

'Ik zou ze niet onderschatten. U hebt zelf gezien wat er in Marokko is gebeurd.'

'Inderdaad. Het lijkt me het beste dat u zelf de leiding houdt over alle operaties waarbij de NUMA is betrokken. Laat zo nodig geen middel onbenut.'

Guzmans mobiele telefoon ging en met een vluchtige verontschuldiging nam hij op.

'Ja. Onmiddellijk. Zet hem maar op het gesloten circuit van Don Halcon.' Het volgende moment kwam het grote tv-scherm tot leven en toonde bomen en struikgewas in zwartgrijze tinten.

'Wat is dit?' snauwde Halcon ongeduldig.

'Dit is een opname van de beveiligingscamera op het heuveltje aan de noordkant van het complex.'

Er werd iets aan de kleurinstelling veranderd, waardoor het gezicht van een door het bos rennende man herkenbaar werd. Er werd op ingezoomd tot het gezicht het hele scherm vulde.

Guzman vloekte.

'Kent u die vent?' vroeg Halcon.

'Ja. Dat is Zavala en hij behoorde tot het team van de NUMA bij het project in Arizona.'

'U hebt gelijk met uw bewering dat de NUMA geen tandenloze hond is.' Halcon staarde peinzend naar het scherm. 'U zei dat er nog iemand was, de leider van het team.'

'Kurt Austin. Hij was de organisator van het project.'

'Laten we met hen beginnen. Zorg dat hij en deze vent hier worden vermoord. Laat die bergingsoperatie maar even schieten als het nodig mocht zijn.'

'U zegt 't maar, Don Halcon.'

Halcon zei dat Guzman kon gaan en concentreerde zich weer op zijn kaart.

Guzman koesterde geen illusies over Halcon. Hij kende hem als kleine jongen toen hij als een beschermengel over hem waakte. Volgens hem kwamen Halcons megalomane ideeën meer uit zijn egoïstische zucht naar macht en rijkdom voort dan uit de wil om de verloren grandeur in ere te herstellen van de mensen die hij zijn volk noemde. Hij gebruikte mensen met indiaans bloed voor zijn eigen heil en zou hen op dezelfde wijze als slaven behandelen als zijn voorouders de conquistadores hadden gedaan. Wat hij van plan was, zou tot een burgeroorlog leiden met onnodig bloedvergieten en mogelijk duizenden doden.

Guzman besefte dit maar al te goed zonder dat het hem iets kon schelen. Toen de oude meester het blonde jongetje onder zijn hoede nam, creëerde hij zo een onvoorwaardelijk toegewijde dienaar. Het vermoorden van hooggeplaatste NUMA-medewerkers kon een geweldige vergissing blijken, bedacht Guzman zich toen hij het vertrek uitliep. Maar zijn werk was hem de afgelopen jaren nogal gaan vervelen en alleen het spel op zich maakte het voor hem nog interessant. De mensen van de NUMA zouden waardige tegenstanders zijn. In zijn hoofd werkte hij al aan de opzet van een moorddadig plan.